หมู่บ้านริมป่าไม่เคยตอบโจทย์ความกระหายในบางสิ่งของเอลาร่า ชีวิตของเธอดูเหมือนถูกขีดเส้นไว้แล้วด้วยกิจวัตรประจำวันที่แสนจะธรรมดา ทว่าภายในใจกลับมีเสียงกระซิบเร่งเร้าให้ค้นหาความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาโดยตลอด เธอใช้เวลาส่วนใหญ่เหม่อมองไปยังแนวป่าทึบเบื้องหน้า มันเป็นป่าที่ผู้คนเล่าขานถึงตำนานและสิ่งเร้นลับอันน่าหวาดหวั่น แต่สำหรับเอลาร่าแล้ว มันคือประตูสู่โลกที่เธอเฝ้าฝัน
วันหนึ่ง ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นที่สั่งสมมานานก็เอาชนะความกลัว เธอตัดสินใจก้าวเข้าสู่แนวป่าทึบ เสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าคือเพื่อนร่วมทางเดียว ไม่มีเส้นทางที่ชัดเจน มีเพียงแสงสว่างรำไรที่ลอดผ่านเรือนยอดไม้สูงใหญ่ ความหนาวเย็นของอากาศและกลิ่นดินชื้นคละเคล้ากลิ่นสมุนไพรแปลกๆ ยิ่งชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่ดินแดนที่ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อน
หลังจากเดินลึกเข้าไปราวกับหลงลืมเวลา เอลาร่าก็พบเข้ากับลานกว้างแห่งหนึ่งที่แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาได้พอดิบพอดี กลางลานนั้นคือบึงน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก น้ำในบึงใสราวคริสตัล ทว่าสิ่งที่ประหลาดคือมันไม่สะท้อนภาพก้อนเมฆสีขาวที่ลอยอยู่บนฟ้า หรือแม้แต่ใบหน้าของเธอเอง หากแต่ฉายภาพทิวทัศน์ที่แปลกตา คล้ายเมืองลอยฟ้าที่ส่องประกายระยิบระยับ
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เจ้าหลงทางมาถึงที่นี่ได้อย่างไร” เอลาร่าหันกลับไปมอง พบหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ เธอมีผมสีขาวโพลนยาวจรดเอว สวมชุดผ้าป่านสีเทาเก่าคร่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตาของเธอกลับสุกใสราวกับดวงดาว
“ข้า...ข้าไม่แน่ใจเจ้าค่ะ” เอลาร่าตอบเสียงเบา “ข้าแค่เดินมาเรื่อยๆ จนมาเจอที่นี่”
หญิงชราก้าวเข้ามาใกล้บึงน้ำ เธอลูบไล้ผิวน้ำเบาๆ ภาพในบึงนั้นก็พลันเปลี่ยนไป กลายเป็นภาพของหญิงสาวในชุดเกราะที่กำลังยืนอยู่บนยอดปราสาทสูงตระหง่านมองไปยังเบื้องล่าง
“บึงแห่งนี้มีชื่อว่า ‘บึงมายา’” หญิงชราบอกด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “มันไม่สะท้อนสิ่งที่ตาเห็น แต่สะท้อนสิ่งที่ใจปรารถนา หรืออาจเป็นชีวิตที่เจ้าอาจได้เป็น หากเลือกเดินอีกทาง”
เอลาร่าจ้องมองภาพนั้นอย่างไม่วางตา ภาพของหญิงสาวในชุดเกราะผู้กล้าหาญช่างแตกต่างจากตัวเธอในตอนนี้ลิบลับ เธอเห็นตัวเองในชุดผ้าฝ้ายธรรมดาที่เคยรู้สึกอึดอัด แต่ในภาพนั้น เธอดูเข้มแข็งและสง่างามอย่างไม่น่าเชื่อ
“นี่คือ...ข้าหรือเจ้าคะ” เอลาร่าถามเสียงสั่น
หญิงชราพยักหน้าช้าๆ “หากเจ้าเลือกเส้นทางแห่งการผจญภัย เพื่อปกป้องผู้คนและโลกใบนี้ นั่นอาจเป็นตัวตนของเจ้า”
เอลาร่าก้าวเข้าไปใกล้บึงมากขึ้นอีกนิด ราวกับถูกมนตร์สะกด ภาพในบึงนั้นดูสมจริงเสียจนเธอสัมผัสได้ถึงลมที่พัดผ่านใบหน้า เสียงผู้คนโห่ร้อง และความรู้สึกฮึกเหิมที่แล่นไปทั่วร่าง เธอรู้สึกราวกับว่าชีวิตที่ธรรมดาของเธอพลันไร้ความหมาย เมื่อเทียบกับชีวิตอันน่าตื่นเต้นและเปี่ยมไปด้วยจุดมุ่งหมายที่บึงแห่งนี้ฉายให้เห็น
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
“มันช่างน่าอัศจรรย์นัก” เธอกระซิบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความฝัน
หญิงชรามองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา แต่ก็มีความกังวลฉายชัด “ความงดงามของภาพมายาอาจดึงดูดใจ แต่ก็เป็นกับดักที่ทำให้เจ้าหลงลืมความจริงได้ง่าย”
เอลาร่าไม่สนใจคำเตือน เธอยื่นมือออกไปหวังจะสัมผัสกับภาพลวงตาในบึงนั้น แต่ก่อนที่มือของเธอจะแตะผิวน้ำ ภาพในบึงก็พลันบิดเบี้ยว ดวงตาของหญิงสาวในชุดเกราะที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นกลับฉายแววโดดเดี่ยวและเหนื่อยล้า เบื้องหลังความยิ่งใหญ่ที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดนั้น กลับมีเงาแห่งความสูญเสียและความอ้างว้างปกคลุมอยู่
ภาพนั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดเกราะกำลังนั่งลำพังในห้องโถงที่ว่างเปล่า ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความโดดเดี่ยวอันน่าสะพรึงกลัว เธอเห็นน้ำตาที่รินไหลจากดวงตาคู่นั้น แม้จะสวมชุดเกราะที่แข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจปกป้องจิตใจจากความเจ็บปวดได้
หัวใจของเอลาร่าบีบรัด ภาพที่เห็นไม่ได้มีเพียงความรุ่งโรจน์ แต่ยังรวมถึงด้านมืดที่เธอไม่เคยคิดถึง เธอตระหนักว่าทุกทางเลือกล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย ความปรารถนาที่จะเป็นวีรสตรีผู้ยิ่งใหญ่กลับมาพร้อมกับภาระอันหนักอึ้งและความโดดเดี่ยวเกินกว่าจะแบกรับไหว
“นี่คือความจริงอีกด้านหนึ่ง” หญิงชรากล่าวเสียงเรียบ “ทุกเส้นทางล้วนมีทั้งแสงสว่างและเงา ทุกชีวิตล้วนมีบททดสอบของมัน”
เอลาร่าดึงมือกลับช้าๆ ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะกระโดดเข้าสู่ภาพมายาพลันมลายหายไป เธอเห็นแล้วว่าชีวิตที่สมบูรณ์แบบนั้นไม่มีอยู่จริง ไม่ว่าจะเป็นตัวตนแบบไหน ทุกคนก็ต้องเผชิญกับความท้าทายและความรู้สึกที่หลากหลาย
เธอเหลือบมองภาพสะท้อนของตัวเองในน้ำอีกครั้ง คราวนี้ภาพในบึงไม่บิดเบี้ยวอีกต่อไป มันสะท้อนภาพของตัวเธอเองในชุดผ้าฝ้ายธรรมดา ใบหน้าของเอลาร่าปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความกระหายในสิ่งที่ไม่ใช่ตอนนี้กลับมีประกายแห่งความเข้าใจ
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” เธอกล่าว น้ำเสียงจริงจัง
หญิงชราส่งยิ้มบางๆ “เจ้าได้เรียนรู้สิ่งที่สำคัญที่สุดแล้ว เอลาร่า”
เอลาร่าก้าวถอยออกมาจากบึงมายา ความหนักอึ้งในใจพลันเบาลง เธอรู้สึกว่าตัวเองได้แบกรับภาระที่ไม่ใช่ของตนมานานแสนนาน ตอนนี้เธอไม่ได้ปรารถนาที่จะเป็นใครอื่นอีกต่อไปแล้ว เธอต้องการเพียงแค่เป็นตัวของตัวเอง และสร้างสรรค์เส้นทางชีวิตของตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
เธอหันกลับมามองบึงน้ำอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏในบึงนั้นยังคงเป็นทิวทัศน์เมืองลอยฟ้าที่สวยงาม แต่คราวนี้ เอลาร่ามองมันด้วยความเข้าใจ ไม่ใช่ความปรารถนาที่อยากจะเป็นส่วนหนึ่งของมัน เธอรู้แล้วว่าเวทมนตร์ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การหลบหนีจากความเป็นจริง แต่อยู่ที่การค้นหาความหมายและสร้างคุณค่าให้กับชีวิตของตัวเองในทุกๆ วัน
