ความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างประเทศไทยและสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านกำลังอยู่ในจุดที่น่าจับตาในปี 2569 โดยไทยยังคงรักษาสถานะการเป็นผู้ส่งออกสุทธิไปยังอิหร่าน อย่างไรก็ตาม ความตึงเครียดทางภูมิรัฐศาสตร์ที่ปะทุขึ้นในภูมิภาคตะวันออกกลางเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ได้สร้างความกังวลอย่างยิ่งยวดต่อความยั่งยืนของกิจกรรมทางเศรษฐกิจและเส้นทางการขนส่งสินค้า ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อทั้งผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) รวมถึงภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ของไทย
ปัจจุบัน อิหร่านจัดเป็นคู่ค้าลำดับที่ 95 ของไทยในตลาดโลก แสดงให้เห็นถึงขนาดและศักยภาพที่ยังสามารถขยายตัวได้อีกมาก สินค้าส่งออกหลักของไทยไปยังอิหร่านครอบคลุมกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่าเพิ่ม เช่น ยางพาราแปรรูปและผลิตภัณฑ์จากยาง อาทิ ยางรถยนต์และชิ้นส่วนยางอุตสาหกรรม รวมถึงสินค้าเกษตรแปรรูปหลากหลายชนิด เช่น อาหารกระป๋องและผลไม้แปรรูป นอกจากนี้ เครื่องจักรกลและอุปกรณ์ รวมถึงพลาสติกและเม็ดพลาสติก ก็เป็นอีกหนึ่งกลุ่มสินค้าที่ไทยมีศักยภาพในการส่งออก ส่วนการนำเข้าจากอิหร่านนั้น แม้จะไม่ได้เน้นหนักเท่าการส่งออก แต่ก็มีสินค้าสำคัญบางประเภท เช่น ผลิตภัณฑ์ปิโตรเคมีบางชนิด เหล็กและผลิตภัณฑ์เหล็ก รวมถึงผลไม้แห้งและถั่วอย่างอินทผลัมและถั่วพิสตาชิโอ ซึ่งเป็นที่ต้องการในตลาดไทย
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
แม้ว่าตัวเลขการค้าจะแสดงให้เห็นถึงความได้เปรียบดุลการค้าของไทย แต่สถานการณ์ความไม่แน่นอนในตะวันออกกลางได้นำมาซึ่งความเสี่ยงที่ไม่อาจมองข้ามได้ ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นส่งผลกระทบโดยตรงต่อเส้นทางการเดินเรือในช่องแคบสำคัญ ทำให้ต้นทุนการขนส่งสินค้าทางทะเลพุ่งสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญและระยะเวลาในการขนส่งที่ยาวนานขึ้น ซึ่งเป็นภาระแก่ผู้ประกอบการไทย นอกจากนี้ ความผันผวนของราคาน้ำมันในตลาดโลกยังเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่อาจส่งผลกระทบต่อต้นทุนการผลิตและการขนส่งโดยรวมของประเทศ ซึ่งล้วนแต่เป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์ทางการค้าที่ดูเหมือนจะมั่นคงนี้กลับแฝงไว้ด้วยความเปราะบาง
ในอดีต ความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างสองประเทศได้รับอิทธิพลจากปัจจัยทางการเมืองระหว่างประเทศและมาตรการคว่ำบาตร ซึ่งทำให้การค้าไม่เป็นไปอย่างราบรื่นเท่าที่ควร อย่างไรก็ดี ทั้งสองประเทศยังคงพยายามรักษาช่องทางการค้าไว้เพื่อประโยชน์ร่วมกันของทั้งสองฝ่าย สำหรับอนาคต การที่ผู้ประกอบการไทย โดยเฉพาะกลุ่ม SME จะสามารถปรับตัวและแสวงหาโอกาสใหม่ ๆ ท่ามกลางความท้าทายนี้ได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการความเสี่ยง การกระจายตลาด และการใช้ประโยชน์จากข้อตกลงทางการค้าต่าง ๆ อย่างชาญฉลาด เพื่อลดผลกระทบจากปัจจัยภายนอกและเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับภาคการส่งออกของไทยในระยะยาว
