ฝุ่นสีแดงละเอียดของดาวเคราะห์ดวงที่เจ็ดเกาะหนาบนกระจกหน้ากากของเอเลียส มันบดบังทัศนียภาพของพื้นที่รกร้างที่ไร้สิ่งมีชีวิตมานานนับศตวรรษ เขาเดินโซเซผ่านกองซากปรักหักพังของสถานีวิจัยเก่าที่ถูกพายุฝุ่นกัดกร่อนจนเหลือเพียงโครงเหล็กสนิมเขรอะ ท่ามกลางความเวิ้งว้างนั้น ตู้คอนเทนเนอร์เหล็กกล้าใบหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่โดยปราศจากร่องรอยการผุกร่อน ราวกับว่ามันถูกวางไว้ที่นั่นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาแทนที่จะเป็นหลายทศวรรษ
มือที่สั่นเทาของเอเลียสแตะลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของตู้เหล็ก ทันทีที่นิ้วสัมผัสแรงสั่นสะเทือนประหลาดก็พุ่งผ่านถุงมือเข้าสู่กระดูกสันหลังของเขา เสียงโลหะลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นราวกับโครงสร้างภายในกำลังพยายามขยายตัวเพื่อรองรับมวลมหาศาลที่มองไม่เห็น แรงดึงดูดรอบตัวเขาเริ่มแปรปรวนจนรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกดึงเข้าหาตู้ใบนั้นด้วยพลังงานที่อธิบายไม่ได้ทางฟิสิกส์
เขากัดฟันออกแรงดันประตูเหล็กที่หนักอึ้งจนมันส่งเสียงกรีดร้องน่าขนลุกก่อนจะแง้มเปิดออก เผยให้เห็นแสงสีฟ้าสลัวที่หมุนวนอยู่ภายในนั้นท่ามกลางความมืดมิด สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สินค้าหรืออุปกรณ์สำรวจ แต่เป็นก้อนหินขนาดมหึมาที่มีลักษณะคล้ายเศษซากจากดวงจันทร์ที่แตกสลาย มันลอยละล่องอยู่กลางอากาศโดยไม่มีจุดยึดเหนี่ยว ปล่อยไอเย็นจัดจนอากาศรอบตัวกลายเป็นผลึกน้ำแข็งขนาดเล็ก
เอเลียสถอยกรูดด้วยความตกใจก่อนจะล้มลงกับพื้นทราย เขาเห็นเงาร่างของมนุษย์คนหนึ่งสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่าข้างก้อนหินนั้น ร่างนั้นดูเหมือนกำลังจดบันทึกบางอย่างลงบนแผ่นโลหะด้วยท่าทางที่เชื่องช้าผิดปกติ ราวกับว่าเวลาในตู้คอนเทนเนอร์ใบนี้กำลังไหลช้าลงกว่าโลกภายนอกหลายพันเท่า เขาพยายามตะโกนเรียกแต่เสียงของเขากลับกลายเป็นเพียงคลื่นสั่นไหวที่แตกกระจายในอากาศ
“คุณคือใครกันแน่ ที่นี่คือที่ไหน” เอเลียสตะโกนถามขณะพยายามตั้งสติและขยับเข้าใกล้ขอบเขตของสนามพลังงาน ร่างในเงานั้นหยุดการเคลื่อนไหวลงชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองเขา ใบหน้าของร่างนั้นเลือนรางราวกับภาพถ่ายที่ถูกแสงทำลายจนมองไม่เห็นรายละเอียดชัดเจน
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
ร่างปริศนาค่อยๆ ยื่นมือออกมาข้างหน้า ในมือของเขามีเข็มทิศที่เข็มหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทาง เขาไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้ากลับดูเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก เอเลียสรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากก้อนหินดวงจันทร์นั้น มันไม่ใช่หินธรรมดา แต่มันคือบันทึกความทรงจำของดวงดาวที่ถูกกักขังไว้ในกรงขังมิติ
“มันกำลังจะพังทลายลงแล้ว” เสียงกระซิบที่ดูเหมือนดังก้องมาจากภายในหัวของเอเลียสเอง ไม่ใช่จากอากาศรอบข้าง ร่างนั้นยังคงจ้องมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะลงบนพื้นผิวของก้อนหินดวงจันทร์ ส่งผลให้แสงสีฟ้าสว่างวาบจนเอเลียสต้องหลับตาแน่นด้วยความแสบตา ความรู้สึกร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนังขณะที่แรงดึงดูดรอบตัวเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นจนเกือบจะฉีกกระชากร่างกายของเขา
เมื่อเอเลียสลืมตาขึ้นอีกครั้ง ร่างปริศนาก็หายไปแล้ว เหลือเพียงความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศรอบตัว ตู้คอนเทนเนอร์ใบนั้นบิดเบี้ยวจนเสียรูปทรงราวกับถูกบีบอัดด้วยคีมยักษ์จากมิติที่สูงกว่า เขาคลานออกมาจากตู้ด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะพบว่าเข็มทิศของเขาเองเริ่มหมุนวนในจังหวะเดียวกับที่ก้อนหินดวงจันทร์เคยทำไว้ สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ในตู้มีเพียงรอยประทับของฝ่ามือที่เรืองแสงจางๆ บนแผ่นเหล็กภายใน
เอเลียสหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาพยายามส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ทว่าคลื่นสัญญาณที่ส่งออกไปกลับกลายเป็นเพียงเสียงซ่าที่ฟังดูเหมือนเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาหันไปมองก้อนหินดวงจันทร์ที่ตอนนี้แตกสลายเป็นธุลีสีเงิน ร่วงหล่นลงสู่พื้นทรายทีละน้อยท่ามกลางแสงสีฟ้าที่ค่อยๆ ดับวูบไปพร้อมกับความลับของกาลเวลาที่ถูกฝังกลบไว้นานแสนนาน
ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืนบนดาวเคราะห์ร้าง เศษธุลีสีเงินเหล่านั้นเริ่มรวมตัวกันใหม่บนพื้นทราย ก่อรูปร่างเป็นวงกลมที่ส่องประกายวับวาวราวกับดวงดาวที่ตกลงมาวางอยู่บนพื้นดิน เอเลียสยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ เขาปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์ลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งความทรงจำแห่งอดีตไว้ในที่ที่มันควรอยู่ โดยไม่รู้เลยว่ารอยประทับสีฟ้าบนฝ่ามือของเขาเริ่มแผ่ขยายลามไปถึงข้อศอกอย่างช้าๆ
