แสงสีม่วงอมแดงจากเนบิวลา 'เดธเอนด์' สาดส่องผ่านแผงหน้าต่างนิรภัยของยานสำรวจลำเล็ก คาลอสจ้องมองกลุ่มก๊าซที่หมุนวนราวกับมีชีวิต เขารู้สึกถึงความกดอากาศที่ต่ำลงผิดปกติจนเครื่องวัดค่าในห้องนักบินส่งเสียงร้องเตือนถี่รัว ราวกับว่าพื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้ากำลังพยายามจะสื่อสารบางอย่างผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่บิดเบี้ยว
เขาขยับนิ้วอย่างคล่องแคล่วบนแผงควบคุมโฮโลแกรมเพื่อปรับจูนความถี่คลื่นวิทยุให้เข้ากับแรงสั่นสะเทือนที่ได้รับจากภายนอก ทันใดนั้นเสียงซ่าจากคลื่นรบกวนก็หายไป แทนที่ด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังสะท้อนกังวานอยู่ในระบบเสียงของยาน คาลอสชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นตัวเลขพิกัดดวงดาวปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ ซึ่งเป็นพิกัดที่ระบุว่าพื้นที่ตรงหน้าไม่ใช่แค่กลุ่มก๊าซไร้ค่า แต่เป็นซากปรักหักพังของสถานีอวกาศขนาดมหึมาที่ถูกกลืนกินโดยฝุ่นจักรวาล
"ถ้ามีใครได้ยินเสียงนี้ โปรดถอยห่างจากเขตรอยแยกดาราจักร" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากระบบสื่อสารที่ไม่ได้ใช้งานมานานหลายทศวรรษ คาลอสรีบคว้าอุปกรณ์บันทึกข้อมูลเพื่อดักจับสัญญาณนั้นไว้ เขาไม่สนใจคำเตือนเพราะความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักดาราศาสตร์ข้ามพรมแดนมีมากกว่าความกลัวที่เกาะกุมอยู่ในอก
เขากดปุ่มเปิดระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติเพื่อพายานพุ่งตรงเข้าหาศูนย์กลางของเนบิวลาที่ดูเหมือนดวงตาขนาดใหญ่ที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ แรงดึงดูดมหาศาลเริ่มทำให้โครงสร้างยานส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับกระดูกที่กำลังถูกบดขยี้ คาลอสกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งยึดคันบังคับไว้มั่นขณะที่ภาพภายนอกเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนกระจกเงาที่แตกร้าว
"ผมมาที่นี่เพื่อค้นหาคำตอบ ไม่ใช่เพื่อหนีกลับไปมือเปล่า" คาลอสตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังจะระเบิด ทันทีที่เขากล่าวจบ ยานของเขาก็หลุดเข้าไปในมิติที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง ทุกอย่างเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่หอบถี่ คาลอสพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในอวกาศที่คุ้นเคยอีกต่อไป แต่เขากำลังลอยเคว้งอยู่ในห้องโถงกว้างใหญ่ที่ทำจากแก้วผลึกใสแจ๋ว ซึ่งสะท้อนภาพดวงดาวนับล้านดวงที่หมุนวนอยู่ใต้ฝ่าเท้า
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
ชายร่างสูงในชุดคลุมสีเงินปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า เขาไม่ได้เดินแต่ใช้วิธีการเคลื่อนที่ผ่านการบิดงอของมิติรอบตัว ดวงตาของเขาไม่มีตาดำแต่เป็นเพียงแสงระยิบระยับเหมือนละอองดาวที่ไม่มีวันดับ ชายคนนั้นวางมือลงบนแผงควบคุมของยานคาลอสอย่างแผ่วเบา และเพียงแค่สัมผัสนั้น ความทรงจำของอารยธรรมที่ล่มสลายไปก่อนการกำเนิดของมนุษย์ก็ไหลทะลักเข้าสู่สมองของคาลอสอย่างรุนแรงจนเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
"เราสร้างสิ่งนี้เพื่อเป็นหอคอยแห่งการจดจำจักรวาล แต่มนุษย์กลับเปลี่ยนมันให้กลายเป็นหลุมศพ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบเหมือนหิมะในอวกาศ คาลอสพยายามตั้งสติแล้วถามกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือว่าเหตุใดต้องปิดบังความลับนี้ไว้ ชายร่างสูงเพียงแค่ยิ้มที่มุมปากก่อนจะชี้ไปยังซากปรักหักพังที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผงไปต่อหน้าต่อตาของเขา
"ความจริงไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะแบกรับได้ หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ จงลืมทุกสิ่งที่เห็นในวันนี้ไปเสีย" หลังจากสิ้นคำพูด ร่างของชายคนนั้นก็สลายกลายเป็นแสงสีทองสว่างจ้าไปทั่วห้องโถง คาลอสรู้สึกเหมือนถูกแรงผลักมหาศาลกระแทกจนหมดสติไปในทันที เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความเงียบงันของห้องนักบิน ยานของเขาลอยนิ่งอยู่ในอวกาศที่ว่างเปล่าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
เขามองไปที่หน้าจอแสดงผล พบเพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของเนบิวลาหรือสถานีอวกาศที่เขาเคยเห็น คาลอสเอื้อมมือไปแตะแผงควบคุมที่ยังคงอุ่นอยู่เล็กน้อย เขาพบรอยจารึกเป็นสัญลักษณ์ประหลาดที่เขากำลังแกะรอยมันไว้ที่ข้างโต๊ะทำงานด้วยความงุนงง ในหัวของเขายังคงหลงเหลือเพียงเสียงกระซิบจางๆ ที่เตือนถึงความลับที่ถูกฝังกลบไว้ในความมืดมิดของเอกภพที่ไม่มีวันหวนคืน
