แสงไฟนีออนบนสถานีอวกาศเอ็กโซดัสกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่ใกล้หยุดเต้น เอเลียสยืนมองหยาดปรอทสีเงินยวงที่หยดลงมาจากเพดานเหล็กกล้า มันไม่ได้ตกลงสู่พื้นเหมือนของเหลวทั่วไป แต่กลับลอยค้างอยู่กลางอากาศราวกับฝืนกฎแรงโน้มถ่วง กลิ่นโอโซนจางๆ ผสมกับความเย็นเยียบของอวกาศภายนอกกระจายไปทั่วห้องแล็บที่เงียบสงัด
เขาขยับนิ้วผ่านหน้าจอโฮโลกราฟิกที่สั่นไหว ข้อมูลตัวเลขวิ่งผ่านตาด้วยความเร็วสูงจนแทบอ่านไม่ออก รอยแยกของมิติในห้องนี้กำลังขยายตัวจากจุดกำเนิดของหยาดปรอทนั้น เอเลียสหยิบเครื่องสแกนไอโซโทปขึ้นมาตรวจสอบ แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอไม่ใช่ค่าความหนาแน่นของโลหะหนัก กลับเป็นรหัสพันธุกรรมของมนุษย์ที่สลับซับซ้อนจนน่าขนลุก
“มันกำลังเลียนแบบโครงสร้างเซลล์ของฉัน” เอเลียสพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือในความว่างเปล่า เขาตัดสินใจหยิบประแจโลหะขึ้นมาเพื่อจะกะเทาะหยาดปรอทนั้นออกจากผนัง แต่เมื่อปลายเหล็กสัมผัสเข้ากับของเหลวสีเงิน มันไม่ได้เกิดแรงปะทะ กลับกลายเป็นว่าประแจของเขาถูกกลืนกินเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกดูดหายเข้าไปในหลุมดำขนาดจิ๋ว
แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเริ่มสั่นไหวไปตามโครงสร้างเหล็กของสถานี เสียงโลหะบิดงอจากการถูกแรงมหาศาลจากภายในกระทำดังลั่นไปทั่วทางเดิน เอเลียสพยายามทรงตัวในสภาวะไร้น้ำหนักขณะที่กำแพงห้องเริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็นผลึกโปร่งใส เขามองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในผลึกนั้น แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ใบหน้าของเขาในปัจจุบัน หากแต่เป็นตัวเขาในวัยเด็กที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนดาวโลกที่สาบสูญไปนานแล้ว
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
“นี่ไม่ใช่การติดเชื้อของสสาร แต่มันคือการย้อนกลับของกาลเวลา” เขาร้องตะโกนใส่ความว่างเปล่าขณะพยายามคว้าขอบโต๊ะที่เริ่มสลายกลายเป็นละอองดาว มือของเขาเริ่มโปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่หยาดปรอทนั้นกระเพื่อมไหว ความทรงจำที่ไม่ควรมีอยู่ก็ถาโถมเข้ามาในหัวเหมือนกระแสน้ำเชี่ยว เขาเห็นภาพการสร้างสถานีนี้ การล่มสลายของดาวเคราะห์แม่ และการเดินทางที่ไม่มีวันสิ้นสุดของยานลำนี้
เอเลียสตัดสินใจกดปุ่มฉุกเฉินเพื่อตัดวงจรพลังงานทั้งหมดในห้องแล็บ ทันใดนั้นหยาดปรอทที่เคยพุ่งพล่านก็หยุดชะงักลงราวกับถูกแช่แข็ง ความเงียบงันกลับมาครอบงำสถานีอีกครั้งพร้อมกับความมืดมิดที่เข้ามาเยือน แต่ในความมืดนั้น เขากลับเห็นหยดปรอทนับพันหยดก่อตัวขึ้นใหม่บนเพดาน คราวนี้มันไม่ได้ลอยนิ่ง แต่มันกำลังเริ่มไหลมารวมตัวกันเป็นรูปร่างของมนุษย์ที่ไร้ใบหน้าและไม่มีที่สิ้นสุด
เขารู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้นจากวงจรนี้ได้อีกต่อไป เอเลียสทรุดตัวลงกับพื้นเย็นเยียบขณะที่ร่างของเขาสูญเสียความหนาแน่นไปเกือบทั้งหมด หยดปรอทที่รวมตัวกันพุ่งเข้าหาเขาอย่างช้าๆ ราวกับจะโอบกอดในวาระสุดท้ายของตัวตนที่กำลังจะเลือนหายไปจากจักรวาลนี้ เขาหลับตาลงปล่อยให้หยดปรอทเหล่านั้นซึมลึกเข้าไปในผิวหนังและเปลี่ยนผ่านจิตวิญญาณของเขาให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมวลสารนิรันดร์
ในห้องแล็บที่บัดนี้กลายเป็นห้องว่างเปล่าไร้ร่องรอยของชีวิต แสงดาวจากภายนอกส่องลอดผ่านผนังที่เริ่มกลับมาเป็นโลหะอีกครั้ง หยาดปรอทเพียงหยดเดียวตกลงสู่พื้นเหล็กและส่งเสียงดังกังวานก้องไปทั่วโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน สถานีอวกาศเอ็กโซดัสยังคงเดินทางต่อไปในความมืดมิดของอวกาศ โดยมีเพียงความทรงจำของเอเลียสที่หลอมรวมอยู่ในหยดปรอทคอยย้ำเตือนถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้น
