ไอเย็นเยือกจากหิมะนอกหน้าต่างบานแคบไม่ได้ทำให้เอลาร่ารู้สึกสะทกสะท้านเท่ากับถ้วยชาเคลือบสีครามที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า ในก้นถ้วยนั้นไม่มีใบชาที่เต้นระบำหรือตะกอนที่ทำนายโชคชะตา หากแต่เป็นเมล็ดพันธุ์สีทองหม่นที่ดูเหมือนก้อนกรวดธรรมดา แต่มันกลับส่งไออุ่นจางๆ ออกมาตัดกับบรรยากาศที่หนาวเหน็บในห้องทดลองส่วนตัวที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมานานนับปี
เธอยกถ้วยนั้นขึ้นส่องกับแสงเทียนที่ริบหรี่ เมล็ดพันธุ์ชนิดนี้คือตำนานที่ถูกบันทึกไว้ในคัมภีร์ใบลานที่สาบสูญ มันถูกเรียกว่าเมล็ดพันธุ์แห่งสุริยัน สิ่งที่หลงเหลือจากการล่มสลายของอาณาจักรแสงที่เคยรุ่งเรือง เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะหยดหยาดน้ำตาแห่งมนตราลงไปเพียงหนึ่งหยด ทันใดนั้นของเหลวที่เคยเย็นชืดในถ้วยก็เริ่มส่งเสียงซู่เหมือนน้ำเดือดพล่านพร้อมกับแสงสว่างวาบที่แทรกซึมผ่านเนื้อดินเผา
“เจ้าไม่ควรปลุกมันขึ้นมาในที่แห่งนี้” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากมุมมืดของห้องพร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดคลุมสีเทาที่ดูเหมือนจะกลืนไปกับเงาผนังหิน เขาคือเซน ผู้พิทักษ์ที่สาบานว่าจะปกป้องสิ่งที่เหลืออยู่จากความโลภของเหล่านักเวทสายมืดที่เฝ้ารอคอยพลังแห่งดวงอาทิตย์มาตลอดหลายศตวรรษ เอลาร่าไม่ได้หันไปมองในทันที แต่เธอยังคงจ้องมองเมล็ดพันธุ์ที่เริ่มปริแตกออกเป็นเส้นใยสีเพลิง
“ข้าไม่ได้ปลุกมันเพื่อความรุ่งเรืองส่วนตัว หรือเพื่ออำนาจในการทำลายล้างที่ใครต่างโหยหา” เธอกล่าวพลางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชายผู้มาเยือนด้วยสายตาที่แน่วแน่และเปี่ยมไปด้วยความหวังที่แท้จริง แสงสีทองจากถ้วยเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนเงาในห้องหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปถึงกระดูกของคนทั้งสอง
เซนก้าวเข้ามาใกล้แสงสว่างนั้น มือที่หยาบกร้านของเขาสั่นเทาเมื่อเอื้อมออกไปแตะขอบถ้วยที่กำลังร้อนระอุด้วยพลังงานบริสุทธิ์ เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาสัมผัสไออุ่นเช่นนี้คือเมื่อตอนที่อาณาจักรยังไม่ถูกฝังกลบด้วยความมืดมิดของยุคสมัยที่ล่มสลาย “เจ้ากำลังเดิมพันด้วยชีวิตของเจ้าและคนทั้งเมืองที่อยู่เบื้องล่างหากพลังนี้ควบคุมไม่ได้” เขากล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมมาก
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
เอลาร่าหัวเราะเบาๆ กับความกังวลของชายผู้ผ่านโลกมามากเกินไป เธอหยิบตะเกียงโลหะที่ว่างเปล่าขึ้นมาวางไว้ข้างถ้วยชา เมล็ดพันธุ์ที่ผลิบานเริ่มถ่ายเทแสงสีทองลงไปในตะเกียงราวกับของเหลวที่ไม่มีวันหมดสิ้น “ความกลัวต่างหากคือสิ่งที่ทำลายเรามากกว่าเปลวเพลิงที่แท้จริง หากเราไม่กล้าที่จะสร้างแสงสว่างขึ้นใหม่ เราก็สมควรแล้วที่จะต้องอยู่อย่างหนาวเหน็บไปตลอดกาลเช่นนี้”
ในจังหวะนั้นเอง ผนังหินของหอคอยเริ่มสั่นสะเทือนจากแรงระเบิดที่ด้านนอก กลุ่มนักเวทสายมืดจากตระกูลวอยด์ได้ตามรอยไอเวทมาจนพบที่ซ่อนนี้แล้ว เศษหินร่วงหล่นลงมาตามรอยร้าวของเพดานห้อง แต่เอลาร่ายังคงจดจ่ออยู่กับการถ่ายเทแสง เมล็ดพันธุ์แห่งสุริยันเริ่มแผ่ขยายรากแก้วออกมาพันรอบมือของเธอ รากนั้นไม่ได้ทำร้ายเธอ แต่กลับปกป้องเธอด้วยเกราะแห่งแสงที่หนาแน่นจนแรงระเบิดจากภายนอกไม่อาจเข้าถึง
“เซน ช่วยข้าประคองตะเกียงนี้ที!” เธอร้องบอกขณะที่พื้นห้องเริ่มแยกออกจากกัน เธอกระโดดหลบเศษซากปรักหักพังอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งคว้าตะเกียงที่ตอนนี้สว่างไสวดุจดวงอาทิตย์ขนาดย่อส่วนไว้แน่น เซนไม่รอช้าเขาคว้าดาบประจำกายออกมาเพื่อกันเศษหินที่กระเด็นเข้ามา พร้อมกับใช้เวทมนตร์เสริมความแข็งแกร่งให้กับเสาที่กำลังจะพังทลายลงมา
เมื่อตะเกียงถูกจุดติดด้วยแสงจากเมล็ดพันธุ์อย่างสมบูรณ์ ลำแสงสีทองสาดส่องออกไปนอกหน้าต่างพุ่งทะลุความมืดมิดของหุบเขาและเมฆหมอกที่ปกคลุมเมืองมานานหลายทศวรรษ ราวกับเป็นการประกาศการกลับมาของยุคสมัยที่หายไป พลังงานมหาศาลผลักดันให้เหล่านักเวทที่พยายามจะบุกเข้ามาต้องถอยร่นออกไปเพราะทนต่อความบริสุทธิ์ของแสงไม่ไหว ความโกลาหลที่เกิดขึ้นในหอคอยกลับกลายเป็นความเงียบสงบในชั่วพริบตาเมื่อทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยสีทองสว่างไสว
เอลาร่ายืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางซากของโต๊ะไม้ที่ไหม้เกรียม ในมือของเธอคือตะเกียงที่ยังคงส่องสว่างท่ามกลางความมืดที่จางหายไป เซนยืนมองแสงนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เขาไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ถูกทิ้งไว้ในถ้วยชาเย็นชืดจะกลายเป็นกุญแจสำคัญในการกอบกู้ความหวังที่แท้จริงของโลกใบนี้
แสงอาทิตย์เทียมยังคงเปล่งประกายแม้ว่าท้องฟ้าภายนอกจะยังไม่รุ่งสางจริงๆ เอลาร่าก้าวออกไปที่ระเบียงหอคอยเพื่อชูตะเกียงขึ้นสู่ท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ความหวังที่เคยเป็นเพียงตำนานในพจนานุกรมเก่าๆ บัดนี้ได้กลายเป็นความจริงที่แผ่ขยายไปทั่วผืนแผ่นดินที่เคยหลับใหล
