แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกสีฝุ่นหนาในห้องสมุดของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติ กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอับชื้นของไม้เนื้อแข็งอบอวลไปทั่วบริเวณจนน่าอึดอัด สารวัตรพงศธรกวาดสายตามองโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ที่วางอยู่กลางห้อง บนนั้นมีเพียงสมุดบันทึกที่เปิดค้างไว้และคราบหมึกสีน้ำเงินเข้มที่หยดเป็นวงกว้างจนซึมลึกลงไปในเนื้อไม้ ราวกับว่าเจ้าของโต๊ะเพิ่งจะรีบเร่งจากไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทั้งที่ในความเป็นจริงห้องนี้ถูกล็อคตายจากด้านในมานานกว่าสามปี
เขาสวมถุงมือหนังบางเบาเพื่อหยิบปากกาหมึกซึมที่วางทิ้งไว้ข้างสมุดบันทึก ปลายปากกานั้นแห้งกรังไปด้วยเศษหมึกที่จับตัวเป็นก้อนแข็งคล้ายรอยเลือดแห้ง พงศธรขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นรอยขีดข่วนเป็นแนวยาวที่โคนปากกา มันไม่ใช่รอยจากการใช้งานปกติ แต่เป็นรอยที่เกิดจากการถูกแรงกระแทกกับพื้นผิวที่แข็งกว่าอย่างรุนแรง เขาขยับตัวไปที่มุมห้องเพื่อตรวจสอบรอยร้าวบนพื้นไม้ปาร์เก้ที่ดูผิดปกติไปจากส่วนอื่น
เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลังของประตูที่ปิดสนิท ทำให้พงศธรชักปืนออกมาจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว เขาหันไปประจันหน้ากับเงาสลัวที่เคลื่อนผ่านชั้นหนังสือสูงตระหง่าน แสงที่ลอดผ่านช่องว่างของชั้นหนังสือทำให้เห็นเพียงร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาที่ดูซีดเซียวและดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับคนไร้วิญญาณ
"คุณเข้ามาในนี้ได้อย่างไร ในเมื่อกุญแจดอกเดียวถูกเก็บไว้ในตู้เซฟที่ผมเพิ่งเปิดเมื่อครู่นี้" สารวัตรพงศธรถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปืนในมือยังคงเล็งตรงไปที่ร่างนั้นอย่างไม่ลดละ
ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาราวกับเสียงกระดาษเก่าที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ เขาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดพร้อมกับถือสมุดบันทึกเล่มที่สองไว้ในมือ "ความจริงไม่ได้ถูกล็อคด้วยกุญแจหรอกครับสารวัตร แต่มันถูกล็อคด้วยความลืมเลือนของคนในบ้านหลังนี้ต่างหาก" เขาตอบพลางโยนสมุดลงบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีเฉยเมย
พงศธรลดปืนลงเล็กน้อยแต่ยังไม่วางใจ เขาขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูหน้ากระดาษที่ชายคนนั้นเปิดทิ้งไว้ ลายมือหวัดๆ ปรากฏขึ้นบนกระดาษสีเหลืองกรอบ มันคือรหัสลับที่ใช้ในการจัดการทรัพย์สินของตระกูลวรโชติ และที่ขอบกระดาษมีรอยคราบหมึกชนิดเดียวกับที่หกอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเขามั่นใจว่าเป็นร่องรอยของการขัดขืนก่อนที่บรรณารักษ์คนเก่าจะหายตัวไป
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
"ถ้าคุณไม่ใช่คนฆ่าเขา แล้วคุณรู้เรื่องรอยหมึกนี้ได้อย่างไร" พงศธรจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายแปลกหน้า พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น
ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชี้มือไปที่ตู้หนังสือหลังโต๊ะทำงาน "ลองขยับหนังสือเล่มที่สี่จากซ้ายมือในชั้นที่สามดูสิครับ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมรอยหมึกถึงไม่ได้บอกเล่าแค่เรื่องราวการฆาตกรรม แต่มันบอกเล่าถึงทางออกที่ถูกปิดตายเอาไว้"
พงศธรทำตามอย่างระมัดระวัง เขาเอื้อมมือไปหยิบหนังสือปกหนังสีดำเล่มนั้นออกมา ทันใดนั้นกลไกบางอย่างภายในตู้หนังสือก็ทำงาน เสียงเฟืองหมุนดังครืดคราดพร้อมกับชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องลับเล็กๆ ที่มีโครงกระดูกของชายคนหนึ่งนั่งฟุบอยู่กับโต๊ะเขียนหนังสือ สภาพของเขายังคงสวมชุดบรรณารักษ์ประจำตระกูลที่กลายเป็นเศษผ้าขาดวิ่น
ที่ปลายนิ้วของโครงกระดูกนั้นมีปากกาหมึกซึมอีกด้ามหนึ่งวางอยู่ ในขณะที่พื้นรอบๆ เต็มไปด้วยรอยหมึกสีน้ำเงินที่เขียนเป็นอักษรซ้ำๆ ว่า 'ความลับถูกฝังไว้ด้วยความตาย' พงศธรรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เมื่อตระหนักได้ว่ารอยหมึกที่เขาเห็นบนโต๊ะข้างนอกเป็นเพียงการจัดฉากของฆาตกรที่ต้องการเบี่ยงเบนความสนใจจากห้องลับนี้
เขาหันกลับมาหมายจะสอบสวนชายชุดเทาที่ยืนอยู่เมื่อครู่ แต่ห้องสมุดกลับว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของใครคนนั้น เหลือเพียงความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศให้หนักอึ้งขึ้นไปอีก พงศธรเดินเข้าไปสำรวจร่างในห้องลับ เขาหยิบสมุดบันทึกในมือโครงกระดูกขึ้นมาอ่าน และพบว่าบันทึกหน้าสุดท้ายถูกเขียนด้วยหมึกที่ยังดูสดใหม่ราวกับเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน
รอยหมึกสดๆ บนหน้ากระดาษเริ่มแผ่ขยายออกเป็นรูปหยดน้ำที่หยดลงบนพื้นไม้ เสียงกระดิ่งลมหน้าคฤหาสน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของยามเย็น พงศธรมองไปที่หน้าต่างเห็นร่างชายชุดเทาเดินหายลับไปในแนวป่าท้ายสวน ทิ้งไว้เพียงคำถามที่ยังไม่มีคำตอบในสมุดบันทึกที่เขากำลังถืออยู่ในมืออย่างสั่นเทา
