แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวไปตามจังหวะลมพัดผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ ในห้องนิรภัยใต้ดินแห่งคฤหาสน์ตระกูลวรโชติ กลิ่นอับชื้นของดินผสมกับกลิ่นโลหะสนิมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณที่มืดมิด สารวัตรกวินก้มลงมองพื้นพรมผืนเก่าที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าสีดำสนิทซึ่งกระจายตัวเป็นวงกว้างรอบแท่นวางอัญมณีที่ว่างเปล่า
เขาหยิบแว่นขยายขึ้นส่องดูรอยคราบนั้นอย่างละเอียด ก่อนจะพบว่าเขม่าเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากการเผาไหม้ของฟืนธรรมดา แต่มีความหนาแน่นและสีที่เข้มจัดจนผิดปกติ เขาสังเกตเห็นเศษด้ายสีน้ำเงินพันติดอยู่กับขอบแท่นเหล็กราวกับว่าผู้บุกรุกไม่ได้เข้ามาเพื่อขโมยเพียงอย่างเดียว แต่ดูเหมือนจะทิ้งร่องรอยของการทำพิธีกรรมบางอย่างเอาไว้ในความมืด
เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวลงบันไดหินดังสะท้อนมาตามทางเดินยาวก่อนจะหยุดลงเบื้องหลังเขาสารวัตรกวินลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมหันไปเผชิญหน้ากับชายวัยกลางคนที่สวมชุดสูทเนี้ยบกริบ ทนายความประจำตระกูลยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาของเขากลับสั่นไหวเมื่อมองเห็นรอยเขม่าบนพื้นห้องที่ควรจะปลอดภัยที่สุดในโลก
"คุณพบอะไรที่น่าสนใจบ้างไหมสารวัตร หรือว่านี่เป็นเพียงแค่คดีโจรกรรมเพชรธรรมดาที่ใครบางคนต้องการสร้างเรื่องขึ้นมาให้ดูซับซ้อน" ทนายความเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก เขาขยับแว่นสายตาขณะที่มืออีกข้างซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงตลอดเวลา
"ถ้ามันเป็นเพียงการขโมยเพชร ทำไมต้องจุดเทียนไขจำนวนมากไว้รอบห้องและปล่อยให้มันมอดดับลงจนเหลือเพียงเขม่าที่เย็นเฉียบแบบนี้" กวินย้อนถามพร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ทนายความทีละก้าว เขาสังเกตเห็นอาการเกร็งที่มุมปากของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
"บางทีเจ้าของบ้านอาจจะชอบบรรยากาศแบบนี้ตอนที่เขาตรวจสอบทรัพย์สินของตนเองก็ได้ใครจะไปรู้" ทนายความตอบพร้อมรอยยิ้มที่ฝืนทำขึ้นมา กวินไม่รอช้าเขาคว้าข้อมือของชายตรงหน้าขึ้นมาดูและพบว่ามีคราบเขม่าสีดำติดอยู่ที่ปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งข้างขวาอย่างเห็นได้ชัด
"เขม่านี้ไม่ได้เกิดจากเทียนไขธรรมดา แต่มันคือผงถ่านจากเอกสารที่ถูกเผาทำลายในนาทีที่ไฟดับลงคุณไม่ใช่คนมาตรวจสอบที่เกิดเหตุ แต่คุณคือคนที่นำหลักฐานบางอย่างมาทำลายทิ้งในห้องนี้ต่างหาก" กวินกดเสียงต่ำขณะที่เขาบีบข้อมือของทนายความแน่นจนอีกฝ่ายต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
ทนายความพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการกอบกุมแต่กวินใช้แรงที่มีทั้งหมดกดเขากับผนังห้องเย็นเฉียบ เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเมื่อกวินล้วงเอากล่องไม้ใบเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทของทนายความออกมาได้สำเร็จ ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก กลิ่นกำมะถันที่รุนแรงก็พุ่งออกมาพร้อมกับเศษกระดาษที่ถูกเผาจนเกือบหมดสิ้น
"เอกสารสัญญาฉบับนั้นสินะที่คุณต้องการลบมันออกจากประวัติศาสตร์ด้วยการใช้คราบเขม่าอำพรางการฆาตกรรมเจ้าของบ้าน" กวินตะคอกใส่หน้าคนตรงข้าม เขาเห็นทนายความพยายามล้วงหยิบมีดพกขนาดเล็กออกมาจากเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว กวินจึงตัดสินใจเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของอีกฝ่ายจนทรุดลงกับพื้น
การต่อสู้ระยะประชิดเกิดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดิน กวินคว้าคอเสื้อของทนายความแล้วกดหัวลงกับพื้นพรมที่มีคราบเขม่าเปรอะเปื้อน เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนกระทั่งกวินสามารถใช้กุญแจมือล็อกข้อมือของชายผู้ทรยศไว้กับขาแท่นวางอัญมณีได้สำเร็จ
ความเงียบกลับคืนมาสู่ห้องนิรภัยอีกครั้งหลังจากเสียงการต่อสู้สงบลง กวินหยิบเศษกระดาษที่เหลือเพียงเสี้ยวหนึ่งขึ้นมาอ่านท่ามกลางแสงตะเกียงที่ริบหรี่ มันคือบันทึกข้อความที่เขียนด้วยลายมือของผู้ตายที่สั่งเสียไว้ก่อนจะสิ้นใจ ซึ่งระบุชื่อของทนายความคนนี้ไว้ชัดเจนว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการวางยาพิษในถ้วยชาเย็นชืดเมื่อคืนก่อน
เขามองดูทนายความที่นั่งก้มหน้าหมดสภาพอยู่กับพื้นห้องนิรภัยท่ามกลางความมืดที่ค่อยๆ ปกคลุม กวินเดินออกจากห้องไปพร้อมกับพยานหลักฐานชิ้นสำคัญในมือ ทิ้งให้ชายคนนั้นจมอยู่กับความมืดมิดและคราบเขม่าที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้นมาด้วยความตั้งใจที่จะปกปิดความผิด แต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็นสิ่งที่มัดตัวเขาไว้แน่นหนายิ่งกว่ากุญแจเหล็กกล้า
สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอกคฤหาสน์ กวินก้าวขึ้นรถยนต์ของเขาพร้อมกับมองย้อนกลับไปที่หน้าต่างห้องใต้ดินที่มืดสนิท ภาพของทนายความที่พยายามเผาทำลายความจริงยังคงติดตาเขาอยู่ เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบหนึ่งม้วนเพื่อคลายความตึงเครียด ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าสู่สถานีตำรวจเพื่อปิดคดีที่เริ่มต้นจากรอยเปื้อนสีดำเพียงจุดเดียวบนพื้นพรม
