สายฝนโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีของคฤหาสน์เก่าแก่บนเนินเขา กลิ่นอับชื้นของไม้ผุผสมกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะอบอวลอยู่ในอากาศจนชวนให้อึดอัด สารวัตรพงษ์ก้าวเท้าผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงซีด แสงจากไฟฉายในมือของเขาเหวี่ยงไปกระทบกับดวงตาแก้วกลมโตของตุ๊กตาไขลานนับร้อยตัวที่ถูกจัดวางไว้บนชั้นไม้สูงจรดเพดาน ราวกับว่าพวกมันกำลังจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความเงียบงันที่แสนเย็นชา
ตุ๊กตาแต่ละตัวสวมชุดย้อนยุควิจิตรบรรจงแต่ดูน่าสยดสยองในยามค่ำคืน ร่างของชายชราเจ้าของบ้านถูกพบในท่านั่งบนเก้าอี้โยกที่มุมห้องโถงใหญ่ โดยมีตุ๊กตาตัวหนึ่งถือกล่องดนตรีวางอยู่บนตักที่ไร้ลมหายใจ พงษ์หยุดยืนตรงหน้าศพ พินิจมองรอยช้ำสีเข้มที่ปรากฏอยู่รอบลำคอของร่างไร้วิญญาณอย่างละเอียด ก่อนจะสังเกตเห็นเส้นด้ายสีทองที่พันธนาการนิ้วมือของตุ๊กตาตัวนั้นเข้ากับข้อมือของเหยื่อ
"มันไม่ได้แค่ถูกวางไว้ แต่มันถูกผูกติดไว้ราวกับต้องการส่งสารบางอย่าง" พงษ์พึมพำกับตัวเองขณะสวมถุงมือยางเพื่อเตรียมตรวจสอบร่องรอย เขาค่อยๆ ขยับนิ้วตุ๊กตาอย่างระมัดระวังจนได้ยินเสียงกลไกภายในขยับตัวด้วยความฝืดเคือง เสียงดนตรีที่บิดเบี้ยวและขาดห้วงดังขึ้นจากกล่องในมือตุ๊กตา ราวกับเสียงกรีดร้องที่ถูกขังไว้ในแผ่นโลหะ
หมวดกานต์เดินเข้ามาสมทบพร้อมกับถุงเก็บหลักฐานในมือ ใบหน้าของเขามีร่องรอยของความกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองไปรอบๆ คฤหาสน์ที่เงียบสงัด "สารวัตรครับ ผมตรวจสอบประตูหน้าต่างรอบบ้านแล้ว ทุกอย่างถูกล็อคตายจากด้านในไม่มีร่องรอยการงัดแงะเลยสักจุดเดียวครับ" กานต์กล่าวพลางชี้ไปยังกลอนประตูที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ราวกับไม่เคยถูกเปิดออก
พงษ์ยังคงก้มลงมองที่ตุ๊กตาตัวเดิมอย่างไม่ละสายตา เขาพบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ติดอยู่ที่ฟันเฟืองด้านหลังของตุ๊กตา มันมีรอยเขียนด้วยตัวอักษรหวัดๆ ว่า 'ผู้ทำลายคือผู้สร้าง' สารวัตรหยิบมันขึ้นมาถือไว้มั่น ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเขารู้สึกว่าตุ๊กตาทุกตัวในห้องดูเหมือนจะเปลี่ยนทิศทางของสายตามาที่เขาโดยพร้อมเพรียงกัน
"ถ้าไม่มีใครเข้ามาได้ ก็แปลว่าฆาตกรยังคงอยู่ในนี้ หรือไม่ก็นี่คือฝีมือของคนที่กลไกของบ้านหลังนี้รู้จักเป็นอย่างดี" พงษ์เอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาของเขาเริ่มสแกนไปตามผนังห้องที่เต็มไปด้วยรูปภาพบรรพบุรุษ เขาเริ่มสงสัยว่าคฤหาสน์แห่งนี้อาจจะมีช่องทางลับที่เชื่อมต่อกับระบบกลไกของตุ๊กตาเหล่านั้น
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
เขากดปุ่มปริศนาที่ซ่อนอยู่หลังรูปวาดใบหนึ่งบนผนัง ทันใดนั้นผนังไม้ก็เคลื่อนตัวออกเผยให้เห็นห้องลับที่มืดมิด กลิ่นน้ำมันหล่อลื่นและกลิ่นเลือดโชยออกมาจากภายในห้องนั้นทันที กานต์ชักปืนออกมาเตรียมพร้อมขณะก้าวตามพงษ์เข้าไปในความมืด พวกเขาพบโต๊ะปฏิบัติการที่มีร่างของชายอีกคนหนึ่งนอนอยู่ท่ามกลางอุปกรณ์ซ่อมแซมตุ๊กตาที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง
"นี่มันไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดาแล้ว แต่มันคือการสืบทอดความแค้นผ่านกลไกที่ไม่มีวันหยุด" พงษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกดดัน เขาพบไดอารี่เล่มหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะปฏิบัติการ ในนั้นบันทึกรายชื่อของเหยื่อที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตุ๊กตาไขลานนับสิบชีวิตมาตลอดหลายทศวรรษ
กานต์มองไปที่ตุ๊กตาบนโต๊ะที่กำลังขยับแขนขาด้วยจังหวะที่ไม่เป็นธรรมชาติ "สารวัตรครับ ดูที่แขนของตุ๊กตาตัวนั้นสิ มันมีรอยสักรูปเข็มนาฬิกาเหมือนกับของเหยื่อในห้องโถงเลย" กานต์พูดเสียงสั่นพลางชี้ให้พงษ์ดูรอยสักที่เปื้อนคราบเลือดอยู่บนตุ๊กตาที่เพิ่งถูกประกอบร่างเสร็จสมบูรณ์
พงษ์รีบคว้าไดอารี่มาเปิดดูหน้าสุดท้ายทันที ข้อความที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ ระบุว่าตุ๊กตาตัวถัดไปคือคนที่ค้นพบความลับนี้ เขาเงยหน้าขึ้นมองกานต์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า แสงไฟจากห้องลับสะท้อนกับดวงตาของกานต์ที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเดิม ราวกับว่าเขากำลังถูกควบคุมโดยกลไกบางอย่างที่ฝังอยู่ในตัวเขาเอง
เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้งจากทั่วทุกมุมห้องคฤหาสน์ มันเป็นเสียงจังหวะที่ประสานกันอย่างลงตัวราวกับวงดนตรีมรณะ พงษ์รู้ตัวทันทีว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้องสืบสวน แต่เขากำลังยืนอยู่ในโรงละครที่ตัวเขาเองถูกจัดไว้ให้เป็นนักแสดงหลักที่ต้องจบชีวิตลงบนเวทีแห่งความแค้นนี้
เขาพยายามจะถอยหลังแต่ประตูห้องลับกลับปิดตายลงอย่างรวดเร็ว กานต์ก้าวเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางที่แข็งทื่อราวกับตุ๊กตาไขลาน พงษ์คว้าเก้าอี้ไม้ขึ้นมากันท่าพร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ไร้แววของกานต์ เขาเห็นเฟืองโลหะเล็กๆ หมุนวนอยู่ภายใต้ผิวหนังบริเวณขมับของหมวดหนุ่มผู้ซึ่งกลายเป็นเครื่องมือสังหารที่สมบูรณ์แบบไปเสียแล้ว
เสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นจากตุ๊กตาทุกตัวในห้องนั้นพร้อมกัน มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์แต่เป็นเสียงของกลไกที่กำลังทำหน้าที่ตามคำสั่งสุดท้าย พงษ์กัดฟันแน่นขณะเตรียมรับมือกับการจู่โจมครั้งสุดท้าย ท่ามกลางเสียงนาฬิกาที่ดังรัวราวกับจังหวะหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้นของบ้านทั้งหลัง
แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะของกานต์ยังคงก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในขณะที่พงษ์ตัดสินใจจุดไฟแช็คขึ้นเพื่อใช้เป็นแสงสว่างเดียวในการเอาชีวิตรอดจากกับดักที่เขาก้าวเข้ามาเองโดยไม่ทันระวังตัว
