แสงแดดอ่อนยามบ่ายลอดผ่านม่านกำมะหยี่สีเข้มเข้ามาในห้องสมุดส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองอบอวลไปทั่วบรรยากาศที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด สารวัตรวิทวัสยืนเพ่งมองโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่กลางห้องที่มีรอยหยดของครั่งสีแดงฉานเกาะตัวอยู่บนซองจดหมายที่เปิดค้างไว้ ราวกับว่าผู้เขียนเพิ่งวางปากกาลงแล้วจากไปในเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามา
เขาสวมถุงมือหนังบางเบาก่อนจะหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด รอยประทับตราครั่งนั้นยังดูนุ่มนวลเหมือนเพิ่งถูกหยดลงไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา แต่ทว่าในห้องนี้ไม่มีเตาไฟหรือเปลวเทียนสำหรับหลอมครั่งแม้แต่น้อย ความผิดปกติที่เกิดขึ้นทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลังเมื่อสังเกตเห็นรอยนิ้วมือเปื้อนสีแดงที่ประทับซ้อนอยู่บนขอบกระดาษ
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานก่อนที่ร่างของทนายความประจำตระกูลจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นสารวัตรกำลังจ้องมองซองจดหมายบนโต๊ะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม มือของทนายความสั่นระริกขณะที่พยายามซ่อนบางอย่างไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวหนา “สารวัตรครับ ผมเกรงว่าสิ่งที่คุณกำลังถืออยู่มันไม่ได้มีความสำคัญเท่ากับการที่เจ้าของคฤหาสน์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนที่ฝนตกหนัก” ทนายความเอ่ยเสียงเรียบพยายามกลบเกลื่อนความกังวล
วิทวัสหันกลับมามองชายวัยกลางคนด้วยสายตาคมกริบ เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ทนายความช้าๆ จนอีกฝ่ายถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือจนเกิดเสียงดังสนั่น “ถ้ามันไม่มีความสำคัญ ทำไมคุณถึงต้องรีบมาที่นี่ทันทีที่ผมพบมันล่ะครับ และรอยคราบครั่งที่ยังไม่แข็งตัวนี้มันอธิบายไม่ได้เลยว่าทำไมคนหายตัวไปถึงทิ้งร่องรอยของการเขียนจดหมายไว้ในห้องที่ถูกล็อคจากด้านใน” สารวัตรถามพลางยื่นซองจดหมายไปตรงหน้าให้อีกฝ่ายดูรอยประทับที่ยังคงเป็นเงาวาว
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
ทนายความกลืนน้ำลายอึกใหญ่พร้อมกับพยายามหาคำตอบที่เหมาะสม แต่ความประหม่าที่ฉายชัดบนใบหน้าทำให้เขาลนลานจนเผลอทำกุญแจดอกหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นพรม กุญแจดอกนั้นมีคราบสีแดงลักษณะเดียวกับตราครั่งบนจดหมายติดอยู่ที่ฟันเฟือง วิทวัสก้มลงหยิบมันขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของได้เอื้อมมือมาคว้าไว้ เขาพบว่ากุญแจดอกนี้มีกลิ่นฉุนของสารเคมีบางอย่างที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันไม่ใช่ตราครั่งธรรมดา แต่มันคือส่วนผสมของขี้ผึ้งกับเลือดสดที่ถูกทำให้คงตัวด้วยสารเร่งปฏิกิริยาเคมีชนิดรุนแรง
“คุณคิดว่าการสร้างสถานการณ์คนหายจะช่วยกลบเกลื่อนรอยเลือดของเจ้าของคฤหาสน์ได้งั้นหรือ” วิทวัสเค้นเสียงถามพลางเดินต้อนทนายความไปจนมุมห้องที่ไร้ทางออก ทนายความทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความจำนนเมื่อเห็นสารวัตรหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาบันทึกทุกคำพูดที่ทนายความพยายามจะปิดบังไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ ความพยายามที่จะจัดฉากว่ามีการเขียนจดหมายสั่งเสียกลายเป็นหลักฐานมัดตัวที่ทำให้แผนการฆาตกรรมอันซับซ้อนพังทลายลงในพริบตา
ทนายความหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างคนเสียสติก่อนจะยอมสารภาพทุกอย่างออกมาว่าเขาเป็นคนลงมือสังหารเจ้าของคฤหาสน์เพื่อครอบครองมรดกที่กำลังจะถูกตัดชื่อเขาออกไป เขาวางแผนใช้การหลอมครั่งด้วยสารเคมีเพื่อสร้างรอยประทับที่ดูเหมือนเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เพื่อให้ตำรวจเข้าใจผิดว่าเหยื่อยังมีชีวิตอยู่จนถึงช่วงเวลาที่เขาปรากฏตัวในห้องนี้ แต่เขากลับพลาดตรงที่ลืมไปว่าสารเคมีชนิดนี้จะคงความอ่อนตัวไว้ได้นานกว่าปกติหากอยู่ในอุณหภูมิที่เหมาะสม ซึ่งนั่นกลายเป็นจุดบอดที่ทำให้นักสืบจับพิรุธได้ในทันทีที่สัมผัสถึงความนุ่มของตราครั่ง
วิทวัสส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบที่รออยู่ด้านนอกเข้ามาควบคุมตัวผู้กระทำความผิดไป สารวัตรมองดูตราครั่งบนจดหมายนั้นอีกครั้งก่อนจะบรรจงเก็บมันลงในถุงพลาสติกใสเพื่อส่งตรวจพิสูจน์ในห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์ ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยประทับสีเลือดกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในไม่ช้า
ความเงียบกลับคืนสู่ห้องสมุดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงนาฬิกาลูกตุ้มที่เต้นจังหวะสม่ำเสมออยู่บนฝาผนัง วิทวัสก้าวเดินออกจากคฤหาสน์ไปท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เริ่มลาลับขอบฟ้าทิ้งให้คราบครั่งที่ยังคงความเงาวาวบนโต๊ะเป็นเพียงรอยจารึกแห่งความโลภที่ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังได้เห็นถึงจุดจบของผู้กระทำความผิด
