แสงจากดาวแคระแดงที่ริบหรี่ส่องผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กของยานสำรวจลำจิ๋ว เผยให้เห็นคราบฝุ่นละอองอวกาศที่เกาะตัวหนาบนแผงควบคุม เอเลียสนั่งนิ่งอยู่ในชุดสูทปรับแรงดันที่เริ่มส่งเสียงครางเบา ๆ ตามจังหวะการทำงานของระบบประคองชีพ เขากำลังจ้องมองไปที่สถานีอวกาศร้างที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้า มันเป็นเพียงเศษเหล็กขนาดยักษ์ที่ไร้สัญญาณตอบรับมานานนับร้อยปี ทว่าอุปกรณ์รับคลื่นความถี่ต่ำของเขากลับตรวจพบแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ดังออกมาจากผนังโลหะชั้นใน
เขาตัดสินใจเชื่อมต่อสายเคเบิลแม่เหล็กเข้ากับประตูนิรภัยของยานลำนั้น เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานไปทั่วห้องโดยสารอันเงียบสงัด เอเลียสสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะผลักประตูที่ฝืดเคืองให้เปิดออก กลิ่นอับชื้นของอากาศที่ถูกกักขังมานานนับศตวรรษปะทะเข้ากับใบหน้าของเขาอย่างจัง มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรจะเป็นสำหรับยานที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่ เขาจึงก้าวเท้าเข้าไปพร้อมกับไฟฉายที่ส่องสว่างตัดความมืดมิด
“มีใครอยู่ข้างในไหม” เอเลียสตะโกนถาม เสียงของเขาดูแบนราบและแห้งแล้งในสภาพแวดล้อมที่ไร้แรงโน้มถ่วงเช่นนี้ เขาเดินสำรวจไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยสายไฟระโยงระยางราวกับเส้นเลือดที่ขาดสะบั้น ผนังโลหะรอบตัวเขามีร่องรอยของการขูดขีดคล้ายกับมีคนพยายามจะส่งข้อความบางอย่างออกมาจากข้างในเนื้อเหล็ก มันเป็นลวดลายที่ซับซ้อนและดูไม่เป็นธรรมชาติเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่แผ่วเบาเหมือนคลื่นวิทยุถูกรบกวนก็ดังขึ้นข้างหูของเขา มันไม่ใช่ภาษาที่เขาคุ้นเคย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนเสียงร้องไห้ที่ถูกบีบอัดจนแหลมเล็ก เอเลียสหยุดชะงักและหันไปมองผนังด้านซ้ายซึ่งมีเศษโลหะหลุดรุ่ยออกมา เขาพบว่าภายใต้ชั้นสนิมเหล่านั้นมีอวัยวะสังเคราะห์ที่ยังคงทำงานอยู่ มันกำลังเต้นตุบ ๆ เหมือนหัวใจที่ถูกหล่อหลอมรวมเข้ากับโครงสร้างยานอย่างแยกไม่ออก
“นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเองขณะหยิบเครื่องสแกนพันธุกรรมออกมาวางทาบลงบนรอยแยกของผนัง เครื่องมือส่งเสียงเตือนดังลั่นบ่งบอกถึงข้อมูลที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์พื้นฐาน ดูเหมือนว่ายานลำนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพียงเพื่อการขนส่ง แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาชนะบรรจุความทรงจำของเผ่าพันธุ์หนึ่งที่ต้องการหลบหนีจากการล่มสลายของดวงดาวบ้านเกิด
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
เขามองเห็นภาพโฮโลแกรมที่เลือนรางปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นที่ลอยฟุ้ง เป็นภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังยืนมองดูดาวเคราะห์ของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ผ่านช่องหน้าต่างยาน ภาพนั้นไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำดิจิทัล แต่มันถูกบันทึกไว้ในโมเลกุลของผนังโลหะที่เขาสัมผัสอยู่ เสียงสะอื้นของเด็กหญิงคนนั้นเริ่มดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ จนผนังที่เขายืนพิงอยู่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่ตกค้างอยู่ในนั้น
เอเลียสพยายามจะดึงมือกลับแต่กลับพบว่าถุงมือของเขาติดหนึบเข้ากับผนังโลหะ สายเคเบิลที่เขานำมาด้วยเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีครามเข้มเหมือนกับสีของเลือดในอวกาศ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดพุ่งทะลุผ่านระบบสื่อสารของเขาจนเขารู้สึกปวดร้าวไปถึงกะโหลกศีรษะ “หยุดเถอะ ฉันไม่ได้มาเพื่อทำร้ายพวกคุณ” เขาร้องบอกพลางดิ้นรนให้หลุดพ้นจากแรงดึงดูดที่น่าประหลาดใจนี้
เขาตัดสินใจใช้เลเซอร์ตัดเหล็กจี้ลงไปที่จุดเชื่อมต่อเพื่อปลดปล่อยตัวเอง แรงระเบิดขนาดเล็กส่งผลให้ร่างของเขากระเด็นออกมาจากยานร้างพุ่งกลับเข้าสู่ยานสำรวจของตัวเองทันที เอเลียสรีบกดปุ่มตัดการเชื่อมต่อและสั่งการให้ยานถอยห่างออกมาด้วยความเร็วสูงสุด ขณะที่มองกลับไปเขาก็เห็นยานร้างลำนั้นค่อย ๆ แตกสลายกลายเป็นละอองดาวสีทองที่กระจัดกระจายไปในความว่างเปล่าราวกับเพิ่งได้รับอิสระจากพันธนาการที่ยาวนาน
บนหน้าจอแผงควบคุมของเขามีข้อมูลเพียงบรรทัดเดียวปรากฏขึ้นหลังจากเหตุการณ์นั้น มันคือรหัสพิกัดของดวงดาวที่สาบสูญไปแล้วหลายล้านปี เอเลียสนั่งนิ่งมองดูละอองเหล่านั้นค่อย ๆ จางหายไปในความมืดมิดของห้วงอวกาศ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจของเขาให้หนักอึ้งกว่าครั้งไหน ๆ
เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาพบเจอนั้นไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคือหลุมศพที่ยังมีชีวิตและเต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือน เอเลียสวางมือลงบนแผงควบคุมที่ยังคงอุ่นอยู่จากการทำงานของระบบลึกลับนั้น เขาหลับตาลงและสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่หลงเหลืออยู่เพียงชั่วครู่ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไปพร้อมกับดาวดวงสุดท้ายที่ลาลับขอบฟ้าอวกาศไปในที่สุด
