สายลมยามบ่ายพัดเอื่อยๆ พาเอากลิ่นไอของดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูก ขณะที่เขาเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่ทอดตัวยาวเข้าไปในสวนกว้าง สวนแห่งนี้ไม่ใช่สวนธรรมดา แต่เป็นเหมือนเขาวงกตที่ถูกถักทอขึ้นจากพุ่มไม้และดอกไม้นานาชนิด เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยเดินหลงทางอยู่ที่นี่
แล้วเธอก็ปรากฏตัวขึ้น ราวกับภาพวาดที่หลุดออกมาจากหน้ากระดาษ ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับดวงดาวที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืด รอยยิ้มของเธออ่อนหวานราวกับน้ำผึ้งที่เคลือบอยู่บนกลีบกุหลาบสีแดงสด เธอยื่นมือมาหาเขาอย่างนุ่มนวล มือเล็กๆ ที่อบอุ่นราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาเดินตาม
“คุณหลงทางหรือคะ” เสียงของเธอหวานใสดังขึ้น ราวกับเสียงกระดิ่งที่กังวานในอากาศ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ
“ผม… ผมไม่แน่ใจว่ามาถูกทางหรือเปล่า” เขาตอบเสียงตะกุกตะกัก พลางมองสำรวจรอบตัว ราวกับจะหาคำตอบที่อยู่ในตัวเธอ
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มกว้างขึ้น “ฉันจะพาคุณไป” เธอว่าพลางหมุนตัว แล้วก้าวเดินนำไปตามทางเดินที่คดเคี้ยวเข้าไปในสวน เขาเดินตามเธอไปติดๆ หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้
ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ ภาพความทรงจำเก่าๆ ก็ยิ่งผุดขึ้นมาในหัว เขาจำได้ว่าเคยมาที่นี่กับใครบางคน จำได้ถึงเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และคำสัญญาที่เคยให้ไว้ แต่ใบหน้าของคนๆ นั้นกลับเลือนรางไปทุกที เหลือเพียงความรู้สึกว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ
“คุณคิดถึงใครอยู่หรือคะ” เธอถามขึ้นมา ขณะที่ทั้งคู่หยุดยืนอยู่หน้าต้นซากุระที่กำลังผลิบาน ดอกสีชมพูอ่อนปลิวกระจายตามลมราวกับหิมะ
เขาหันไปมองเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย ราวกับจะรับรู้ถึงความปวดร้าวที่ซ่อนอยู่ในใจของเขา “ผม… ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” เขาตอบเสียงแผ่วเบา “มันเหมือนมีบางอย่างที่หายไป”
เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา “บางที สิ่งที่คุณกำลังตามหา อาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คุณคิดก็ได้นะคะ” เธอกระซิบ ดวงตาของเธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา ลึกซึ้งราวกับจะอ่านทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในใจ
เขาจ้องตอบเธอ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ภาพความทรงจำที่เลือนรางค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ภาพของเธอ… ภาพของเธอที่เคยยืนอยู่ตรงนี้ ยิ้มให้เขาเหมือนกับที่เธอยิ้มให้เขาตอนนี้ รอยยิ้มเดียวกัน น้ำเสียงเดียวกัน
“คุณ…” เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาอย่างตะกุกตะกัก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “คุณคือ…”
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
เธอยิ้มบางๆ ราวกับจะบอกว่าเธอรู้ “ใช่ค่ะ ฉันคือคนที่คุณเคยรัก และยังคงรักคุณอยู่เสมอ” เธอว่าพลางทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้เก่าแก่ใต้ต้นซากุระ ปล่อยให้กลีบดอกไม้โปรยปรายลงมาคลุมร่างของเธอ
เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ รู้สึกราวกับฝันไป มือของเขาค่อยๆ เอื้อมไปคว้ามือของเธอไว้แน่น “ผม… ผมขอโทษ” เขาพึมพำ “ผมปล่อยให้คุณรอคอยนานเกินไป”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบ พลางบีบมือเขาเบาๆ “การรอคอยที่แสนนานนี้ ก็ทำให้ฉันรู้ว่าความรักของฉันมั่นคงแค่ไหน และการได้กลับมาพบคุณอีกครั้ง มันคุ้มค่าทุกวินาที”
แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านกิ่งก้านของต้นซากุระ ตกลงมาต้องใบหน้าของทั้งคู่ เกิดเป็นประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ประดับประดาอยู่บนผิวของพวกเขา เขาเอียงใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ จมูกของเขาสัมผัสกับปลายจมูกของเธออย่างแผ่วเบา
“ผมรักคุณ” เขาบอกเธอ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่เอ่อล้น “รักคุณเสมอมา”
“ฉันก็รักคุณค่ะ” เธอตอบ เสียงของเธออ่อนหวาน และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ เขาเห็นหยาดน้ำตาใสๆ ที่เริ่มไหลรินออกมาจากดวงตาของเธอ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงสดใส
เขาก้มลงจูบริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวล จูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง และการรอคอยอันยาวนาน รสชาติของความหวานที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง ราวกับว่าเวลาที่ผ่านไปทั้งหมดนั้นไม่เคยมีความหมาย
กลีบดอกซากุระสีชมพูอ่อนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง กลบเกลื่อนร่องรอยของความเศร้าในอดีต และสร้างสรรค์เรื่องราวบทใหม่ที่สวยงามให้กับความรักของพวกเขา ภายใต้แสงแดดที่อบอุ่นและสายลมที่พัดพาเอากลิ่นหอมของดอกไม้มาแตะจมูก
เขาค่อยๆ ปล่อยมือเธอ แล้วลุกขึ้นยืน เขายื่นมือไปช่วยเธอให้ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เมื่อทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันอีกครั้ง เขาเห็นเงาของตัวเองทาบทับลงบนเงาของเธอ กลายเป็นเงาเดียวที่ยาวเหยียดไปบนพื้นดิน
“เรากลับบ้านกันเถอะ” เขาเอ่ยบอกเธอ พลางจับมือเธอไว้แน่น เขาไม่กลัวที่จะหลงทางอีกต่อไปแล้ว เพราะตอนนี้เขามีเธออยู่เคียงข้าง มีเธอเป็นแสงสว่างนำทางในทุกๆ ย่างก้าว
เธอพยักหน้าอย่างอ่อนโยน ดวงตาของเธอเป็นประกายแห่งความสุข เขาจูบหน้าผากของเธอแผ่วเบา ก่อนจะจูงมือเธอเดินออกจากสวนแห่งความทรงจำแห่งนั้น มุ่งหน้าสู่เส้นทางใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวังและความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ภายใต้แสงสีทองของยามเย็น ที่ค่อยๆ ทาบทาไปทั่วท้องฟ้า ท้องฟ้าที่เคยเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความเศร้า ตอนนี้กลับกลายเป็นผืนผ้าใบสีชมพูและสีส้มอ่อนๆ ที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มของพวกเขา
