กลิ่นอับชื้นของห้องเก็บของใต้ดินผสมกับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืน สารวัตรธนาหยิบไฟฉายขึ้นมาส่องไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยเศษซากของกาลเวลา ทั้งกองหนังสือเก่าเก็บและเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวจนดูเหมือนวิญญาณยืนสงบนิ่งท่ามกลางความมืดมิด สายตาของเขาหยุดลงที่นาฬิกาลูกตุ้มเรือนยักษ์กลางห้อง ซึ่งเข็มสั้นและเข็มยาวหยุดสนิทอยู่ตรงเลขสิบสองพอดีราวกับถูกแช่แข็งไว้ด้วยเวทมนตร์บางอย่าง
เขาขยับเข้าไปใกล้จนเห็นคราบรอยนิ้วมือสีจางๆ ที่ประทับอยู่บนหน้าปัดกระจกใส มันไม่ใช่รอยนิ้วมือธรรมดาเพราะทิศทางของรอยลากนั้นดูผิดธรรมชาติเหมือนใครบางคนพยายามจะหมุนเข็มนาฬิกาให้เดินถอยหลังในวินาทีสุดท้ายก่อนลมหายใจจะหมดลง ธนาหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวมแล้วค่อยๆ เช็ดฝุ่นละอองรอบๆ ตัวเรือนไม้สักทองที่มีรอยถลอกลึกราวกับถูกของมีคมกรีดผ่าน
"มันไม่มีทางหยุดเดินเองแน่นอนถ้าไม่มีใครไปยุ่งกับกลไกภายใน" เสียงทุ้มต่ำของชายสูงวัยดังขึ้นจากประตูไม้ที่แง้มอยู่เล็กน้อย ผู้ช่วยผู้กำกับก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มคดีในมือ ใบหน้าของเขาสะท้อนแสงไฟฉายจนเห็นรอยเหี่ยวย่นที่แสดงถึงความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตลอดสัปดาห์นี้ ธนาหันไปมองอีกฝ่ายก่อนจะหยิบไขควงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อเพื่อตรวจสอบเฟืองด้านในตัวเครื่อง
"ถ้าไม่ใช่เรื่องของกลไกที่พังตามกาลเวลา ก็เหลือเพียงแค่เหตุผลเดียวคือการจัดฉากเพื่อสร้างอัลไบร์" ธนาตอบพลางใช้ไขควงเขี่ยเศษโลหะชิ้นเล็กที่ติดอยู่ระหว่างเฟืองทองเหลือง เขาพบว่ามันไม่ใช่สนิมหรือฝุ่นผง แต่มันคือเศษแก้วชิ้นเล็กๆ ที่ถูกทุบจนแหลมคม ซึ่งถูกยัดเข้าไปเพื่อขัดขวางการทำงานของนาฬิกาให้หยุดลงในเวลาที่แม่นยำที่สุดเพื่อให้พยานหลักฐานเรื่องเวลาในที่เกิดเหตุคลาดเคลื่อนไปจากความเป็นจริง
ทันใดนั้นเสียงไม้ลั่นดังเปรี๊ยะมาจากมุมมืดของห้องเก็บของ ร่างสูงของธนาดีดตัวลุกขึ้นยืนทันทีพร้อมกับมือที่เอื้อมไปหยิบปืนพกข้างเอวอย่างรวดเร็ว เขาสาดไฟฉายไปทั่วบริเวณจนกระทั่งพบเงาตะคุ่มที่พยายามจะวิ่งหนีออกไปทางหน้าต่างบานเล็กที่อยู่ติดกับเพดานห้อง "หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว" เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินที่เงียบสงัด
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
เงานั้นหยุดชะงักลงก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของแม่บ้านประจำคฤหาสน์ที่หายตัวไปตั้งแต่คืนเกิดเหตุ เธอถือกระเป๋าผ้าใบเก่าที่มีของบางอย่างสั่นไหวอยู่ภายใน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวขณะที่มือสั่นเทาพยายามกำด้ามมีดทำครัวไว้แน่น ธนาก้าวเดินอย่างช้าๆ โดยเว้นระยะห่างที่ปลอดภัยเพื่อไม่ให้สถานการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ในที่แคบเช่นนี้
"คุณไม่ได้ฆ่าเขา แต่คุณเห็นว่าใครเป็นคนทำใช่ไหม" ธนาถามเสียงเรียบแต่หนักแน่นพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แม่บ้านสาวหลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ ก่อนจะปล่อยมีดในมือให้ร่วงลงสู่พื้นปูนเสียงดังสนั่น เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพลางยกมือขึ้นปิดหน้าเพื่อซ่อนความรู้สึกที่แตกสลาย "ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ ฉันแค่ได้รับคำสั่งให้ทำให้นาฬิกาหยุดเดินในตอนนั้น"
เธอกล่าวสะอื้นก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้าแล้วยื่นให้สารวัตรด้วยมือที่ยังคงสั่นไม่หยุด ธนารับจดหมายนั้นมาอ่านด้วยความรวดเร็ว เนื้อหาภายในระบุถึงการปลอมแปลงพินัยกรรมที่ถูกเขียนขึ้นใหม่โดยบุคคลที่คาดไม่ถึงภายในครอบครัวนี้เอง ปริศนาเรื่องนาฬิกาหยุดเดินจึงไม่ใช่แค่การฆาตกรรม แต่คือการสร้างสถานการณ์เพื่อปิดบังการฉ้อโกงครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในเช้าวันถัดไป
ธนาหันไปมองนาฬิกาที่หยุดนิ่งอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากเมื่อเข้าใจกลไกของคนร้ายทั้งหมดที่พยายามจะเล่นกับเวลาเพื่อเปลี่ยนอนาคตของคนในตระกูลนี้ เขาเดินเข้าไปประคองแม่บ้านสาวขึ้นมาและสั่งให้เจ้าหน้าที่ที่รออยู่ด้านนอกเข้ามาคุมตัวผู้ต้องสงสัยที่แท้จริงที่กำลังรอคอยความสำเร็จอยู่ในห้องโถงใหญ่ชั้นบนของคฤหาสน์
ในยามรุ่งสางที่แสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องเก็บของ นาฬิกาเรือนเก่าที่เคยหยุดนิ่งกลับเริ่มส่งเสียงเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมออีกครั้งหลังจากที่ธนาจัดการเอาเศษแก้วออกไป รอยนิ้วมือบนกระจกยังคงอยู่ตรงนั้นประหนึ่งพยานปากเอกที่เก็บงำความลับแห่งกาลเวลาเอาไว้จนกระทั่งความจริงถูกเปิดเผยภายใต้แสงแห่งความยุติธรรมที่ไม่มีวันหลับใหล
