อเล็กซ์ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้มีแววตาเหน็ดเหนื่อย เดินสำรวจสวนหลังบ้านที่เต็มไปด้วยวัชพืชและกุหลาบที่เหี่ยวเฉา แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกิ่งก้านที่พันกันยุ่งเหยิง สร้างเงาลวงตาที่ดูประหลาดตาบนพื้นดิน
เขามาที่นี่ตามคำขอของเจ้าของบ้านคนใหม่ ที่เพิ่งซื้อบ้านหลังนี้ต่อมาจากตระกูลเก่าแก่ที่ย้ายออกไปอย่างกะทันหัน พวกเขาพบสิ่งผิดปกติบางอย่างซุกซ่อนอยู่ภายใน สวนแห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของปริศนาทั้งหมด
มือของอเล็กซ์ค่อยๆ ปัดใบไม้แห้งที่ปกคลุมแท่นหินโบราณ สังเกตเห็นรอยสลักบางอย่างที่จางหายไปตามกาลเวลา มันดูเหมือนอักษรโบราณ หรือสัญลักษณ์ที่เขาไม่คุ้นเคย หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคดีที่เขายังค้างคาใจ
“คุณอเล็กซ์คะ” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง อเล็กซ์หันไปมองพบกับลินดา ผู้ช่วยของเขา เธอกำลังถือถาดใส่กาแฟร้อนมาให้ “เจออะไรบ้างคะ”
“ยังไม่แน่ใจ” อเล็กซ์ตอบ พลางยกกาแฟขึ้นจิบ “แต่แท่นหินนี่ดูมีอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่แค่การตกแต่งสวนธรรมดา”
ลินดาเดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงสำรวจรอยสลักด้วยเช่นกัน “เหมือนเป็นรหัสลับนะคะ” เธอพูดเสียงเบา
“นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกำลังคิด” อเล็กซ์พยักหน้า “แต่รหัสนี้มันเกี่ยวข้องกับใคร หรืออะไรกันแน่”
หลังจากใช้เวลาค้นคว้านานหลายชั่วโมง อเล็กซ์และลินดาก็พบสมุดบันทึกเก่าเล่มหนึ่ง ซ่อนอยู่ใต้แผ่นหินที่หลวมตัวมันเต็มไปด้วยภาพวาดดอกกุหลาบที่มีรายละเอียดสูง และข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ
“ดูนี่สิ” ลินดาชี้นิ้วไปยังภาพวาดดอกกุหลาบสีแดงเข้ม ดอกหนึ่งมีจุดเล็กๆ สีดำสามจุด วางเรียงกันเป็นแนว “ในบันทึกบอกว่า ‘จุดสีแห่งความลับ’ น่าจะมีความหมายอะไรสักอย่าง”
อเล็กซ์หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นมาดูอย่างตั้งใจ เขาไล่สายตาไปตามภาพวาดต่างๆ สังเกตเห็นรูปแบบที่ซ้ำกันของจุดสีดำบนดอกกุหลาบแต่ละดอก “มันเหมือนแผนที่… หรือไม่ก็ลำดับบางอย่าง”
“ลำดับอะไรคะ” ลินดาถาม
“ลองดูสิ” อเล็กซ์ชี้ไปที่หน้าถัดไป “ดอกนี้มีสองจุด อีกดอกมีสี่จุด แล้วก็มีดอกที่มีห้าจุด”
“ถ้าเรียงตามจำนวนจุด ก็จะเป็น 3-2-4-5…” ลินดาพึมพำ “มันคืออะไรกัน”
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
อเล็กซ์นึกถึงเบาะแสที่ได้รับจากเจ้าของบ้านคนใหม่ พวกเขาเล่าถึงการหายตัวไปอย่างลึกลับของอดีตเจ้าของบ้าน ซึ่งเป็นนักพฤกษศาสตร์ชื่อดัง และทิ้งเรื่องราวปริศนาไว้มากมาย
“ผมว่าเรากำลังจะเจอกับความลับที่ถูกฝังไว้ในสวนนี้จริงๆ” อเล็กซ์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
วันรุ่งขึ้น อเล็กซ์และลินดาได้ทำการขุดค้นเพิ่มเติมในจุดที่สมุดบันทึกได้บ่งชี้ไว้ พวกเขาพบกล่องไม้เล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้ดิน มันถูกห่อหุ้มด้วยผ้ายันต์เก่าแก่
“นี่มัน…” ลินดาอุทานเมื่ออเล็กซ์ค่อยๆ เปิดกล่องออก ข้างในมีแหวนทองคำสลักลวดลายคล้ายกับรอยบนแท่นหิน และจดหมายที่เขียนด้วยกระดาษหนา
“‘ถึงผู้ที่จะค้นพบความจริง’” อเล็กซ์เริ่มอ่านจดหมาย “‘หากท่านกำลังถือจดหมายฉบับนี้อยู่ แสดงว่าท่านได้ไขปริศนาแห่งสวนดอกไม้ของข้าแล้ว’”
“เขาไม่ได้หายตัวไป” ลินดาพูดขึ้น “เขาตั้งใจจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้”
“ใช่” อเล็กซ์พยักหน้า “และเขาก็ซ่อนมันไว้ดีมาก”
จดหมายฉบับนั้นเล่าถึงความขัดแย้งทางธุรกิจของอดีตเจ้าของบ้าน กับนักลงทุนชาวต่างชาติผู้โหดเหี้ยม ที่ต้องการครอบครองผลงานวิจัยลับทางการเกษตรของเขา
“เขาคงกลัวว่าผลงานของเขาจะตกไปอยู่ในมือคนผิด” อเล็กซ์สรุป “และสวนแห่งนี้คือที่ที่เขาใช้เป็นเครื่องมือในการซ่อนหลักฐานทั้งหมด”
ลินดาหยิบแหวนขึ้นมาดู “ลวดลายบนแหวน… เหมือนกับรอยสลักบนแท่นหินเลยค่ะ”
“และจุดสีบนดอกกุหลาบก็คือรหัสบอกตำแหน่ง” อเล็กซ์เสริม “เป็นรหัสที่บอกว่าต้องเริ่มขุดหาจากตรงไหน”
“แต่ทำไมต้องเป็นสวนดอกไม้” ลินดาอดสงสัยไม่ได้
“เพราะดอกกุหลาบเป็นสัญลักษณ์ของความรัก ความลับ และความงาม… และมันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย” อเล็กซ์มองไปรอบๆ สวนอีกครั้ง
“แล้วผลงานวิจัยของเขาอยู่ที่ไหนคะ” ลินดาถาม
อเล็กซ์ยิ้มบางๆ “ผมว่าเรากำลังจะรู้แล้วล่ะ”
เขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาอีกครั้ง ไล่ดูภาพวาดดอกกุหลาบที่มีรายละเอียดมากเป็นพิเศษ ดอกสุดท้ายในเล่มนั้น เป็นดอกกุหลาบสีขาวที่มีกลีบดอกซ้อนกันหลายชั้น และมีจุดสีดำเพียงจุดเดียวที่กลางกลีบ
“นี่ไง” อเล็กซ์พูดเสียงเบา “ดอกกุหลาบสีขาว… มันคือหลักฐานชิ้นสุดท้าย”
เขามุ่งหน้าไปยังมุมหนึ่งของสวน ที่มีต้นกุหลาบสีขาวต้นหนึ่งยืนต้นโดดเดี่ยวอยู่ภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น
