ฝุ่นสีสนิมฟุ้งกระจายตามจังหวะการย่างก้าวของเอเลียสบนพื้นผิวดาวเคราะห์ดวงที่เจ็ดในระบบสุริยะที่ห่างไกล เครื่องวัดค่ากัมมันตภาพรังสีในมือส่งเสียงร้องเตือนเป็นระยะท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศเบาบาง สายตาของเขาจับจ้องไปยังรอยแยกขนาดใหญ่ของชั้นหินบะซอลต์ซึ่งดูเหมือนจะถูกกรีดด้วยคมมีดเลเซอร์มากกว่าการแตกตัวตามธรรมชาติของเปลือกดาว
เขาขยับแว่นขยายดิจิทัลเข้าใกล้ผนังหินที่ส่องประกายเรืองรองด้วยสีน้ำเงินเข้มขัดกับสีแดงฉานของฝุ่นรอบข้าง ภายในร่องหินนั้นมีเส้นใยโลหะขนาดเล็กละเอียดราวกับเส้นผมมนุษย์ถักทอเป็นโครงข่ายเรขาคณิตที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นปรากฏการณ์ทางธรณีวิทยาที่เคยพบเห็นมาตลอดอาชีพนักสำรวจอวกาศ
“ดูนี่สิคาเรน ระบบวิเคราะห์ของฉันไม่สามารถระบุธาตุของโลหะนี้ได้ แต่มันกำลังสั่นไหวเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนอยู่ข้างใน” เอเลียสกดปุ่มสื่อสารผ่านคลื่นความถี่วิทยุที่เต็มไปด้วยเสียงซ่ารบกวน เขาถอยหลังออกมาครึ่งก้าวเมื่อเห็นแสงสีเงินเริ่มเต้นระบำอยู่ตามแนวเส้นใยเหล่านั้น
คาเรนที่รออยู่ในยานสำรวจเบื้องบนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ถอยออกมาให้ห่างจากรอยแยกนั้นเดี๋ยวนี้เอเลียส เซนเซอร์บนยานตรวจพบการบิดเบี้ยวของสนามแม่เหล็กในบริเวณที่คุณยืนอยู่ มันกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็วและอาจส่งผลกระทบต่อชุดอวกาศของคุณ”
เอเลียสไม่ฟังคำเตือน เขายื่นมือออกไปสัมผัสรอยแยกด้วยถุงมือแรงดันสูง ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับโครงข่ายโลหะ ภาพนิมิตนับพันฉายชัดขึ้นในสมองของเขา มันไม่ใช่ภาพความทรงจำส่วนตัว แต่เป็นพิมพ์เขียวของดวงดาวที่กำลังดับสูญและแผนที่ทางช้างเผือกในยุคที่มนุษย์ยังไม่แม้แต่จะรู้จักการใช้ไฟ
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
“มันไม่ใช่หิน แต่มันคือหน่วยความจำที่ตกค้างจากกาลเวลาที่ล่มสลาย” เอเลียสพึมพำกับตัวเองขณะที่ร่างกายเริ่มรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่พยายามฉุดรั้งเขาสู่มิติที่บิดเบี้ยว พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนก้อนหินรอบข้างลอยละล่องขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศราวกับไร้แรงโน้มถ่วง
คาเรนตะโกนผ่านวิทยุด้วยความตื่นตระหนก “เอเลียส เกิดพายุแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดยักษ์รอบตัวคุณ พลังงานพุ่งสูงขึ้นจนเกินขีดจำกัดของยานแล้ว รีบเปิดระบบวาร์ปฉุกเฉินเดี๋ยวนี้!” เขาพยายามจะกดปุ่มบนอุปกรณ์ที่แขนเสื้อ แต่รอยแยกบนหน้าผาหินกลับขยายกว้างออกราวกับปากของสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นจากภวังค์
แสงสีขาวโพลนสว่างวาบขึ้นบดบังทุกสรรพสิ่ง เอเลียสรู้สึกเหมือนร่างของเขาถูกดึงยืดออกเป็นสายยาวก่อนจะถูกอัดแน่นจนเหลือเพียงอะตอม พื้นผิวดาวเคราะห์ที่เคยเป็นสีสนิมเปลี่ยนสภาพกลายเป็นห้วงอวกาศที่เต็มไปด้วยสีสันของเนบิวลาที่กำลังก่อตัวใหม่ เขาเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในกระจกมิติที่เกิดจากรอยแยกหินนั้น แต่มันไม่ใช่เงาของชายที่แก่ชราอย่างที่เป็นอยู่
ในเสี้ยววินาทีแห่งความตายหรือการเกิดใหม่เขามองเห็นอนาคตของมนุษยชาติที่กลายเป็นแสงสว่างไหลรวมเข้าไปในโครงข่ายโลหะเหล่านั้นเพื่อรอคอยการถูกค้นพบอีกครั้งในอีกหลายล้านปีข้างหน้า ความรู้ทั้งหมดของจักรวาลหลั่งไหลผ่านสมองของเขาจนเกินขีดจำกัดที่มนุษย์จะรับไหว ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงความว่างเปล่า
เมื่อฝุ่นละอองสงบลงบนพื้นผิวดาวเคราะห์ดวงเดิม รอยแยกบนชั้นหินบะซอลต์ก็ปิดสนิทราวกับไม่เคยถูกเปิดออกมาก่อน ที่นั่นเหลือเพียงอุปกรณ์สื่อสารที่พังเสียหายวางอยู่บนพื้นดินที่แห้งแล้ง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ไม่มีวันเปิดเผยความลับว่าผู้สำรวจคนสุดท้ายได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยความจำแห่งจักรวาลไปแล้วเรียบร้อย
