อากาศในร้านหนังสือเก่าแห่งนี้มักจะมีกลิ่นเฉพาะตัวเสมอ กลิ่นกระดาษที่กรอบผสานกับกลิ่นฝุ่นจางๆ และไอแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา ต้องตา ชายหนุ่มผู้หลงใหลในวรรณกรรม หยิบหนังสือปกแข็งสีน้ำตาลเข้มจากชั้นวางที่ซ้อนกันสูงเกือบถึงเพดาน
เขาตั้งใจจะหาหนังสือรวมบทกวีเล่มโปรดกลับมาอ่านซ้ำอีกครั้ง แต่เมื่อพลิกเปิดหน้ากระดาษเก่าคร่ำคร่า มือเขาก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ระหว่างหน้า แผ่นกระดาษสีขาวซีดพับทบกันหลายชั้น ซ่อนตัวอย่างเงียบงันราวกับเป็นความลับที่รอการเปิดเผยมานานแสนนาน
ต้องตาคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอย่างระมัดระวัง ภาพวาดลายเส้นดินสอสีเทาจางๆ ปรากฏขึ้น เป็นหอนาฬิกาเก่าแก่กลางเมืองที่เขาคุ้นตา แต่มีรายละเอียดบางอย่างที่พิเศษกว่านั้น ตรงมุมล่างของภาพมีตัวอักษรลายมือหวัดๆ เขียนไว้ว่า 'รอคอยแสงแรกของวันใหม่'
เขามองภาพนั้นอยู่นาน ความรู้สึกบางอย่างกระตุ้นให้เขาอยากรู้ว่าใครคือเจ้าของกระดาษแผ่นนี้ และอะไรคือเรื่องราวเบื้องหลังหอนาฬิกาแห่งนี้ เขาตัดสินใจวางหนังสือเล่มเดิมลง แล้วเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อ ด้วยความหวังว่าจะได้พบกับเจ้าของภาพวาดและลายมืออันอ่อนโยนนี้
วันต่อมา ต้องตาไปที่หอนาฬิกาเก่าแก่กลางเมือง เขานั่งลงบนม้านั่งตัวเดิมที่มักจะใช้เป็นที่อ่านหนังสือ มองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างใจเย็น ดวงตาจับจ้องไปที่ทุกรายละเอียดของหอนาฬิกาพยายามหาจุดที่ตรงกับภาพวาดในมือ
เวลาเคลื่อนผ่านไปช้าๆ จังหวะการเดินของเข็มนาฬิกาบนหอคอยสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน จนกระทั่งเขาเห็นร่างเล็กๆ ของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งอีกตัวหนึ่งไม่ไกลจากเขา มือเธอถือสมุดสเก็ตช์ภาพและดินสอ กำลังวาดภาพหอนาฬิกาแห่งนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ
ต้องตาเดินเข้าไปใกล้ขึ้น เขาสังเกตเห็นว่าเธอมีรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากขณะที่ปลายดินสอขยับไปมาบนหน้ากระดาษ เธอมีดวงตาที่สดใสราวกับเก็บแสงแดดยามเช้าไว้ในนั้น
“ขอโทษนะครับ” ต้องตาเริ่มต้นบทสนทนา เสียงเขาเบาลงเล็กน้อยเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา ดวงตาคู่นั้นดูประหลาดใจเล็กน้อย “ผมเห็นคุณวาดภาพหอนาฬิกา… สวยมากเลยครับ”
มีนา หญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มพยักหน้าเล็กน้อย พลางเก็บสมุดสเก็ตช์ “ขอบคุณค่ะ ฉันชอบหอนาฬิกานี้มานานแล้วค่ะ มันมีความทรงจำดีๆ ซ่อนอยู่”
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
ต้องตารู้สึกว่าหัวใจเต้นระรัว เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างช้าๆ “พอดีผมเจอภาพวาดนี้ในหนังสือเก่าเล่มหนึ่งครับ แล้วมันก็เป็นภาพหอนาฬิกาแห่งนี้เช่นกัน” เขายื่นกระดาษให้เธอ
มีนารับกระดาษแผ่นนั้นมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นลายเส้นและลายมือของตัวเอง “นี่มันของฉันนี่คะ ฉันทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน ฉันไม่คิดว่าจะได้เจออีกแล้ว” เธอเอ่ยเสียงเบา ราวกับกำลังย้อนเวลากลับไปในอดีต
“คุณวาดมันเหรอครับ” ต้องตาถาม พลางสังเกตแววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความสุขและแปลกใจ “แล้วคำว่า 'รอคอยแสงแรกของวันใหม่' นั่นล่ะครับ”
“ใช่ค่ะ” มีนาพยักหน้า “ตอนนั้นฉันชอบมานั่งวาดภาพที่นี่เสมอค่ะ แล้วฉันก็มีความฝันเล็กๆ ว่าอยากจะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ในทุกเช้าที่นี่ คำนั้นมันเหมือนเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันก้าวต่อไปค่ะ” เธอกระซิบ พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างเต็มเปี่ยม
พวกเขาคุยกันนานหลายชั่วโมง ต้องตาได้รู้ว่ามีนาเป็นนักออกแบบกราฟิกอิสระ ส่วนมีนาก็รู้ว่าเขาเป็นบรรณาธิการนิตยสารเล็กๆ พวกเขาพบว่าตัวเองมีหลายสิ่งหลายอย่างที่คล้ายกัน ไม่ใช่แค่ความรักในหอนาฬิกาเก่าแก่แห่งนี้ แต่รวมถึงความฝันเล็กๆ และมุมมองต่อชีวิตที่เรียบง่าย
มีนาเล่าให้เขาฟังว่าเธอเคยคิดว่ากระดาษแผ่นนั้นคงจะหายไปตลอดกาล แต่การที่มันกลับมาหาเธออีกครั้งในวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนพรหมลิขิตทำงาน
“ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีนะคะ ที่ทำให้ความทรงจำเล็กๆ แผ่นนี้กลับมา” เธอกล่าว ใบหน้าเธอแดงเรื่อเล็กน้อยเมื่อสบตาเขา
ต้องตายิ้ม “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ มันทำให้ผมได้พบกับคุณ ได้รู้จักเรื่องราวดีๆ และรอยยิ้มของคุณ” เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาอิ่มเอมไปด้วยความสุขที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายคล้อยลงมาอาบทั่วบริเวณหอนาฬิกา พวกเขานั่งมองท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนสี ต้องตายื่นมือออกไปจับมือของมีนาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้มีนารู้สึกอบอุ่นราวกับถูกโอบกอดไว้ด้วยความรัก
“บางที… เราอาจจะไม่ได้แค่รอคอยแสงแรกของวันใหม่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้วนะครับ” ต้องตาพูดช้าๆ พลางบีบมือเธอเบาๆ มีนาพยักหน้า เธอรู้ดีว่าจากนี้ไป หอนาฬิกาแห่งนี้จะไม่ใช่แค่สถานที่แห่งความทรงจำอีกต่อไป แต่จะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวใหม่ๆ ที่มีพวกเขาอยู่ร่วมกัน
