เมษาหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง สีน้ำมันสีครามเข้มยังคงเปียกชุ่มอยู่บนปลายขนแปรง เธอจ้องมองผืนผ้าใบตรงหน้าอย่างครุ่นคิด แสงสีเทาอ่อนจากท้องฟ้าบ่ายคล้อยลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ของต้นมะฮอกกานีต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมสวนหลังบ้านจนเกือบมิด ให้บรรยากาศที่ดูหม่นหมองและเงียบสงัด
ภาพวาดที่เธอตั้งใจจะสื่อถึงความรู้สึกที่กำลังสับสนและตีบตัน ยังคงมีเพียงเค้าโครงคร่าวๆ ที่ไร้ซึ่งรายละเอียด เธอลองปัดพู่กันอีกครั้ง แต่สีกลับเลอะเลือนจนแทบไม่เป็นรูป เธอถอนหายใจเบาๆ รู้สึกท้อแท้กับการสร้างสรรค์ในวันที่ใจไม่เป็นสุข
เสียงเพลงเปียโนบรรเลงแผ่วเบาจากเครื่องเล่นเก่าๆ ดังคลอเคล้าไปกับเสียงใบไม้ที่เสียดสีกัน ยิ่งทำให้บรรยากาศดูเศร้าสร้อย เธอหลับตาลง พยายามจะหาแรงบันดาลใจจากความรู้สึกข้างใน แต่ก็เหมือนมีบางอย่างมาปิดกั้นเอาไว้
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นหญ้าแห้งก็ดังขึ้นมา ทำให้เมษาผงะ เธอหันไปมองตามเสียงด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วหลังบ้านของเธอจะไม่มีใครเข้ามา นอกจากคนสวนที่มาเพียงสัปดาห์ละครั้ง
ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นมาจากมุมสวน เขาหยุดยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ดวงตาคู่คมของเขากวาดมองมาที่เธออย่างพิจารณา ก่อนจะเลื่อนไปยังภาพวาดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์
“ดูเหมือนว่า…คุณกำลังติดขัดอะไรบางอย่างอยู่” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นมาอย่างนุ่มนวล ไม่ได้มีน้ำเสียงเยาะเย้ยหรือตำหนิใดๆ
เมษามองเขาอย่างงุนงง เธอไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลย ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวที่พับแขนขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง และกางเกงสแล็คสีเข้ม รูปร่างสูงสง่าราวกับนายแบบ
“ฉัน…ก็แค่…คิดอะไรไม่ออกนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบตะกุกตะกัก รู้สึกประหม่ากับสายตาของเขาที่จับจ้องมา
เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย “บางครั้ง…การมองจากมุมมองที่แตกต่าง อาจจะช่วยให้เห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้น” เขาพูดพลางยกมือขึ้นชี้ไปยังก้อนเมฆสีเทาที่กำลังก่อตัวหนาทึบอยู่บนท้องฟ้า
เมษามองตามที่เขาชี้ ก่อนจะหันกลับมามองเขาอีกครั้ง “คุณเป็นใครคะ แล้วเข้ามาในนี้ได้อย่างไร” เธอถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา
“ผมชื่อ ‘ณัฐ’ ครับ เป็นเพื่อนของคุณลุง…” เขาเว้นวรรคไปเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกหาคำพูดที่เหมาะสม “พอดีผมแวะมาหาคุณลุง แล้วเห็นว่าตรงนี้ดูร่มรื่นดี เลยเดินเข้ามาสำรวจสักหน่อย ไม่คิดว่าจะรบกวนคุณนะครับ”
เมษาจำได้ว่าคุณลุงของเธอเคยเปรยๆ ไว้ว่าอาจจะมีเพื่อนสนิทของท่านแวะมาเยี่ยมเยียนบ้าง แต่เธอก็ไม่เคยคาดคิดว่าจะเป็นชายหนุ่มท่าทางสุขุมเช่นนี้
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบรับ “แต่…คุณลุงไม่ได้อยู่ที่บ้านนะคะ ท่านไปต่างจังหวัดค่ะ”
“อ้อ…ผมทราบครับ ผมแค่แวะมาฝากของบางอย่างไว้ให้ท่านน่ะครับ” ณัฐยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้มุมปากของเขาดูอบอุ่นอย่างประหลาด
เขาเดินเข้าไปใกล้ภาพวาดของเธออีกครั้ง ดวงตาของเขาสำรวจรายละเอียดอย่างตั้งใจ “คุณวาดสวยนะครับ…แต่ดูเหมือนว่าสีของคุณจะยังขาดมิติ…ขาดความลุ่มลึก”
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
คำพูดของเขาทำให้เมษาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่เคยมีใครวิจารณ์งานของเธอในลักษณะนี้มาก่อน “คุณ…พอจะมีความรู้เรื่องศิลปะหรือคะ” เธอถาม
ณัฐหัวเราะเบาๆ “นิดหน่อยครับ…พอจะมองออก” เขาพูดพลางหยิบพู่กันอีกอันที่วางอยู่บนแท่นวางมาดู “บางที…คุณอาจจะลองใช้สีที่เข้มขึ้นอีกหน่อย…หรืออาจจะเพิ่มมิติของแสงเงาให้ชัดเจนกว่านี้”
เขาจับพู่กันในมือเธอเบาๆ สัมผัสของเขาทำให้กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านปลายนิ้วของเมษา เธอรู้สึกใจสั่นเล็กน้อยเมื่อเขาเข้ามาใกล้ขนาดนี้
“ลองดูสิครับ” เขาพูดพลางแตะพู่กันลงบนจานสี “ผมว่า…ถ้าคุณเติมสีน้ำเงินเข้ม…ผสมกับสีดำนิดหน่อย…แล้วปัดเบาๆ ตรงส่วนนี้…” เขาเลื่อนพู่กันไปแตะที่มุมหนึ่งของภาพวาด “มันอาจจะทำให้เกิดมิติของเมฆที่กำลังเคลื่อนตัว…ให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น”
เมษาทำตามที่เขาแนะนำ เธอหยิบสีน้ำเงินเข้มมาผสมกับสีดำตามที่เขาบอก ก่อนจะค่อยๆ ปัดลงบนภาพวาดตามทิศทางที่เขาชี้
ทันทีที่สีถูกเติมลงไป ภาพวาดของเธอก็ดูมีความเปลี่ยนแปลงอย่างน่าประหลาดใจ มิติของเมฆที่กำลังก่อตัวดูหนาทึบและสมจริงมากขึ้น แสงสีเทาอ่อนๆ ที่เคยดูเรียบๆ กลับดูมีน้ำหนักและเคลื่อนไหว
“ว้าว…” เธออุทานออกมาเบาๆ ด้วยความทึ่ง “มัน…มันดีขึ้นจริงๆ ด้วย”
ณัฐยิ้มกว้างขึ้น “ผมบอกแล้วไงครับ…บางทีการมองจากมุมมองที่แตกต่าง…ก็ช่วยได้” เขาผายมือไปยังภาพวาด “ดูสิครับ…เมฆของคุณกำลังจะก่อตัวเป็นพายุ…แล้วไงต่อล่ะ”
คำถามของเขาเหมือนเป็นการจุดประกายความคิดใหม่ๆ ให้กับเมษา เธอเริ่มมองเห็นภาพความเชื่อมโยงระหว่างความรู้สึกของตัวเองกับภาพวาดนี้ชัดเจนขึ้น ความสับสนที่เคยมีก็เริ่มคลี่คลายไปทีละน้อย
“บางที…ฉันอาจจะกำลังรอให้พายุลูกนี้…พัดพาความรู้สึกของฉันไป…” เธอพึมพำกับตัวเอง
ณัฐมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน “แล้วคุณล่ะ…อยากให้พายุพัดพาคุณไปที่ไหน”
คำถามนั้นทำให้เมษาเงียบไป เธอไม่แน่ใจในคำตอบ แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ… ความรู้สึกที่ทำให้เธออยากจะละทิ้งความลังเลทั้งหมด แล้วปล่อยให้ใจนำทาง
เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ฉัน…ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ…แต่…ตอนนี้…ฉันแค่อยากจะ…วาดรูปต่อไป…ให้เสร็จ”
ณัฐพยักหน้า “ผมรอชมนะครับ…แล้ว…ถ้าคุณต้องการใครสักคน…ที่จะช่วยให้มุมมองของคุณกว้างขึ้น…ผมยินดีเสมอ” เขาพูดพลางยื่นมือมาข้างหน้า
เมษากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือของเธอไปจับมือเขา สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด…เหมือนกับว่าภายใต้เงาต้นไม้ใหญ่ต้นนี้…สายลมแห่งความหวังกำลังจะพัดพาใจของเธอไปสู่สิ่งใหม่
เธอปล่อยมือของเขา แล้วหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเธอมุ่งมั่นกว่าเดิม เธอเริ่มลงสีอย่างตั้งใจ มิติใหม่ของภาพวาดกำลังจะก่อตัวขึ้น…พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังผลิบานในหัวใจของเธอ
ณัฐยืนมองเธออยู่เงียบๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ราวกับว่าเขาได้พบเจอสิ่งที่เขาตามหา…ในมุมเล็กๆ ของสวนหลังบ้านแห่งนี้
