ลมเย็นยามค่ำคืนพัดพาเอากลิ่นอายของดอกมะลิที่ซ่อนตัวอยู่ตามรั้วบ้านเข้ามา… สลับกับกลิ่นอายจางๆ ของกาแฟเย็นที่เขาเพิ่งจะวางลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก.
เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวที่เริ่มส่องประกายระยิบระยับบนท้องฟ้าสีครามเข้ม.
“คิดถึงที่นี่จัง…” เสียงของเธอแผ่วเบา.
เขาหันมามองรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอ.
“ผมก็เหมือนกัน.”
ระเบียงไม้แห่งนี้… ที่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำสัญญา.
“ยังจำวันนั้นได้ไหม?” เธอเอ่ยถาม ดวงตาเป็นประกาย.
“วันที่คุณ… ทำกาแฟหกใส่เสื้อผม.” เขาหัวเราะเบาๆ.
“อุ๊ย! นึกว่าจะลืมไปแล้วซะอีก.” เธอหน้าแดงระเรื่อ.
“ไม่มีทางลืมหรอก.” เขาตอบ สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเธอ.
“แล้ว… คุณจำได้ไหมว่าผมบอกอะไรคุณตอนนั้น?”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง.
“บอกว่า… ไม่เป็นไร.”
“ไม่… ผมบอกว่า… เสื้อตัวนี้ไม่สำคัญเท่ารอยยิ้มของคุณ.”
เธอเม้มปาก มองลงพื้น.
“ตอนนั้น… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงใจเต้นแรงขนาดนั้น.”
“เพราะมันคือจุดเริ่มต้น…” เขาเว้นจังหวะ.
“จุดเริ่มต้นของอะไร?”
“จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง… ที่พาเรามานั่งอยู่ตรงนี้… ใต้แสงดาวบนระเบียงไม้แห่งนี้.”
แสงดาวส่องกระทบใบหน้าของเธอ สะท้อนประกายบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน.
“นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้คุยกันแบบนี้?” เธอถาม.
“นานเกินไป… นานจนผมเกือบลืมไปแล้วว่าเสียงหัวเราะของคุณ… มันมีความหมายกับผมแค่ไหน.”
เธอเหลือบมองเขา.
“คุณ… เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ.”
“หรือคุณต่างหากที่เปลี่ยนไป?” เขาถามกลับ.
“ฉัน… ก็เหมือนเดิมมั้ง.”
“ไม่… คุณสดใสขึ้น… เหมือนดอกไม้ที่เพิ่งจะบาน.”
คำชมที่ตรงไปตรงมา ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ.
“แล้วคุณล่ะ… ยังชอบฟังเพลงเก่าๆ ที่เคยเปิดด้วยกันอยู่ไหม?”
“ทุกครั้งที่ได้ยิน… ผมนึกถึงคุณทุกครั้ง.”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ… เสียงเพลงพวกนั้น… มันเหมือนเพลงรักของเรา… ที่ยังคงดังอยู่ในหัวใจ.”
เขาหยิบมือของเธอขึ้นมาวางบนมือของเขา.
มือของเธอเย็นเฉียบ.
“ไม่สบายหรือเปล่า?” เขาถามอย่างเป็นห่วง.
“เปล่า… แค่… รู้สึกแปลกๆ.”
“แปลกแบบไหน?”
“แปลกที่… เรากลับมาเจอกัน… ในที่เดิม… กับความรู้สึกที่… ไม่ได้หายไปไหน.”
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
เขากำมือเธอเบาๆ.
“ผมรอวันนี้มานานแล้วนะครับ… วันที่ผมจะได้บอกคุณว่า…”
“ว่าอะไร?” เธอถามเสียงสั่น.
“ว่าหัวใจผม… ยังคงเป็นของคุณ… มาตลอด.”
ดวงตาของเธอแดงก่ำ.
“ฉัน… ก็เหมือนกัน.”
เสียงจิ้งหรีดร้องระงมในความมืด.
แสงดาวทอประกาย… เป็นพยาน.
บนระเบียงไม้เก่า… ที่เก็บงำเรื่องราว.
ความรักที่เคยจางหาย… กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง.
ใต้แสงดาว… ที่ทอประกาย.
เหมือนกับใจสองดวง… ที่กลับมา… พบกัน.
เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของเธอ.
“ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้วนะ.”
เธอหลับตาลง… รับสัมผัสที่อบอุ่น.
ระเบียงไม้แห่งนี้… ยังคงเป็นเหมือนเดิม.
แต่พวกเรา… ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป.
ความทรงจำ… ที่ถูกปลุกขึ้นมา.
ความรัก… ที่รอคอย.
ใต้แสงดาว… อันแสนอบอุ่น.
พวกเขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้… เคียงข้างกัน.
เงาของพวกเขา… ทอดยาวบนพื้นไม้.
เหมือนกับ… อนาคต.
ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่.
อีกครั้ง.
เขาเอามือโอบไหล่เธอ.
เธอซบลงที่ไหล่เขา.
กลิ่นอายของดอกมะลิ… ยังคงอบอวล.
แต่ตอนนี้… มันมีกลิ่นอายของความสุข… เพิ่มเข้ามา.
เสียงเพลงเก่าๆ… เริ่มดังขึ้นเบาๆ.
จากลำโพงเก่า… ที่มุมระเบียง.
เพลงนั้น… ที่พวกเขาเคยชอบฟัง.
เพลงที่เต็มไปด้วย… ความทรงจำ.
เพลงที่เต็มไปด้วย… รัก.
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา.
“ขอบคุณนะ…”
“ขอบคุณสำหรับอะไร?”
“ขอบคุณที่… ไม่เคยลืม.”
เขายิ้ม… เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุด.
“ผมไม่มีวันลืม… ความทรงจำของเรา… ที่นี่.”
ดวงดาวบนฟ้า… ส่องสว่าง.
ราวกับจะบอก… ถึงความหวัง.
ความหวัง… ของรักแท้.
ที่กลับมา… พบกัน.
อีกครั้ง.
บนระเบียงไม้… แห่งความทรงจำ.
พวกเขาปล่อยให้ความเงียบ… โอบกอด.
ความเงียบ… ที่เต็มไปด้วย… ความเข้าใจ.
และความรู้สึก… ที่ไม่อาจบรรยาย.
เขาบีบมือเธอเบาๆ.
“เรา… กลับมาแล้วนะ.”
เธอพยักหน้า… น้ำตาคลอ.
“ใช่… เรากลับมาแล้ว.”
ระเบียงไม้… ยังคงเป็นเหมือนเดิม.
แต่ตอนนี้… มันมี… ความรัก… เพิ่มเข้ามา.
ความรัก… ที่เคยหลับใหล.
ได้ตื่นขึ้นมา… อีกครั้ง.
ภายใต้แสงดาว… อันอบอุ่น.
และเสียงเพลง… ที่คุ้นเคย.
ความรัก… ที่ไม่เคย… จางหาย.
