ความเงียบงันภายในสถานีวิจัยลอยฟ้าดังก้องเสียจนเอเลียตได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะสอดประสานกับระบบระบายอากาศ แสงไฟสีนวลจากจอโฮโลแกรมฉาบใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยความเหนื่อยล้าของเขาให้ดูซีดเซียว ราวกับว่าเขากำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงอวกาศที่เวิ้งว้างภายนอกหน้าต่างบานใหญ่
เขาขยับนิ้วเรียวผ่านแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นละอองจากอุกกาบาต แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งผ่านพื้นโลหะขึ้นมาถึงฝ่าเท้า มันไม่ใช่เสียงคำรามของเครื่องยนต์หรือการทำงานของระบบประคองชีพ แต่มันเป็นคลื่นความถี่ต่ำที่ดูเหมือนจะมีชีวิตและจังหวะของมันเอง เอเลียตขมวดคิ้วแน่นขณะพยายามปรับค่าความละเอียดของเซนเซอร์ตรวจจับแรงโน้มถ่วงเพื่อหาที่มาของสัญญาณประหลาดนั้น
“คุณเห็นมันไหม เซร่า” เขาเอ่ยขึ้นในขณะที่หันไปมองร่างโปร่งแสงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างสังเกตการณ์ ดวงตาของเธอมีประกายสีครามราวกับเนบิวลาที่กำลังก่อตัวใหม่ เธอไม่ได้หันกลับมามองเขาทันที แต่กลับชี้มือไปยังจุดมืดมิดในอวกาศที่ซึ่งดวงดาวหลายดวงควรจะส่องแสงอยู่ตรงนั้น
“มันไม่ใช่สิ่งที่เราเคยพบเจอในตำราฟิสิกส์ชั้นสูง” เซร่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความกังวล เธอขยับตัวเข้าใกล้แผงควบคุมก่อนจะใช้นิ้วแตะเบาๆ ที่พิกัดของกลุ่มดาวที่หายไป “สิ่งที่กำลังเต้นอยู่นั่นไม่ใช่จักรกล แต่มันคือจังหวะสุดท้ายก่อนที่ใจกลางของระบบสุริยะเก่าแก่จะยุบตัวลงสู่หลุมดำ”
เอเลียตคว้าเครื่องมือสื่อสารฉุกเฉินขึ้นมาตรวจสอบค่าความหนาแน่นของมวลสารที่พุ่งเข้ามาใกล้สถานีอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้แรงสั่นสะเทือนนี้แทรกซึมผ่านเกราะป้องกันแม่เหล็กไฟฟ้าเข้าไปได้ สถานีวิจัยแห่งนี้จะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าภายในชั่วพริบตาเดียว เขาต้องรีบตัดสินใจว่าจะปิดระบบนำทางเพื่อตัดการเชื่อมต่อกับแรงดึงดูดนั้น หรือจะลองเสี่ยงสื่อสารกับมัน
“เราต้องเบี่ยงทิศทางของสถานีออกไปจากรัศมีของมันเดี๋ยวนี้” เอเลียตตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวที่ดังขึ้นเรื่อยๆ จากผนังห้อง เขาเริ่มพิมพ์คำสั่งรหัสผ่านซ้ำๆ ด้วยความเร็วที่ทำให้ปลายนิ้วสั่นเทา แรงสั่นสะเทือนทวีความรุนแรงขึ้นจนข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มขยับเขยื้อนและหล่นกระจัดกระจายไปทั่วพื้นห้องโดยไร้น้ำหนัก
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
เซร่าพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนของเขาไว้ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนราวกับกำลังดึงข้อมูลจากกระแสจิตของจักรวาล “ถ้าเราหนีตอนนี้ จังหวะชีพจรนั้นจะขาดหายไปและนำไปสู่การระเบิดของดาวฤกษ์ทั่วทั้งเขตนี้ เราต้องรับจังหวะของมันไว้แทนการผลักไส” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นราวกับไม่ใช่ตัวเธอเอง
เอเลียตหยุดมือที่กำลังกดคำสั่งระเบิดประตูนิรภัย เขาหันมามองเซร่าที่ดูเหมือนจะเชื่อมต่อกับคลื่นความถี่ภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ หากเขายอมเสี่ยงตามที่เธอบอก สถานีอาจจะถูกฉีกกระชากด้วยแรงดึงดูด แต่ถ้าเขายืนกรานจะหนี ทุกสิ่งที่เขารักและรู้จักในจักรวาลนี้ก็จะพินาศไปพร้อมกับชีพจรที่ดับลง เขาจึงตัดสินใจปลดล็อกโหมดการทำงานด้วยมือและปล่อยให้คลื่นความถี่นั้นไหลผ่านร่างของเขาไป
ความรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านเส้นประสาทแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เอเลียตเห็นภาพนิมิตของดวงดาวที่กำลังดับแสงและก่อตัวใหม่เป็นวงจรที่ไม่มีวันจบสิ้น เขาควบคุมคันโยกเพื่อปรับจูนความถี่ของสถานีให้ตรงกับจังหวะของดวงดาวนั้น ในวินาทีที่ความถี่ทั้งสองบรรจบกัน เสียงสั่นสะเทือนที่น่าสะพรึงกลัวก็เปลี่ยนเป็นความเงียบสงบที่ครอบคลุมไปทั่วทั้งจักรวาลสถานี
เมื่อทุกอย่างนิ่งสนิท เอเลียตทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความอ่อนล้า หน้าจอโฮโลแกรมแสดงผลเป็นสีเขียวอ่อนนิ่งสนิท สถานีวิจัยยังคงลอยตัวอยู่ในจุดเดิมโดยไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย เซร่าค่อยๆ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา แสงดาวภายนอกส่องสะท้อนผ่านกระจกเข้ามาทำให้เธอดูคล้ายกับเทพธิดาแห่งกาลเวลาที่เพิ่งกอบกู้ทุกอย่างไว้ได้ทันท่วงที
เขามองไปที่หน้าต่างบานเดิม เห็นเพียงแสงระยิบระยับของดวงดาวที่กลับมาส่องสว่างอย่างเป็นปกติอีกครั้ง ราวกับว่าเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่เป็นเพียงความฝันที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตา เอเลียตหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจดบันทึกเหตุการณ์ที่ไม่มีใครในประวัติศาสตร์จะเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริง โดยเขาทิ้งรอยหมึกหยดสุดท้ายไว้บนหน้ากระดาษก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อนท่ามกลางความเงียบที่งดงามของอวกาศ
