ในหุบเขาเร้นลับที่เรียกว่าเอลโดร่า เสียงกระซิบแผ่วเบาของสายลมพัดผ่านพุ่มไม้เขียวขจี อากาศอบอวลด้วยกลิ่นดินชื้นและดอกไม้ยามอรุณรุ่ง เอลาร่าเฝ้ามองหินวิญญาณขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานหินเรียบ มันแผ่พลังงานอบอุ่นออกมาอย่างสม่ำเสมอ เป็นหัวใจที่เต้นรัวของหุบเขาแห่งนี้
เธอเป็นผู้พิทักษ์รุ่นใหม่ ดวงตาของเธอมักจ้องมองไปยังหินวิญญาณด้วยความเคารพรัก มันเป็นทั้งเพื่อน ครู และผู้ให้ชีวิตแก่ทุกสรรพสิ่งในเอลโดร่า แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เอลาร่าสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ใบไม้บางส่วนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาจางๆ ราวกับถูกดูดกลืนความมีชีวิตชีวาไป กลิ่นอายของพลังงานที่เคยเปี่ยมล้นจากหินก็ดูจะเบาบางลง
เสียงหึ่งๆ ที่เคยเป็นดั่งเพลงขับกล่อมยามค่ำคืนเริ่มแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน เอลาร่าก้มลงใช้มือสัมผัสพื้นผิวหินที่เคยเย็นชืดแต่กลับอุ่นระอุอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกกังวลกัดกินหัวใจเธอ เธอรู้ว่าความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา มันคือสัญญาณเตือนที่กำลังบอกว่าบางสิ่งกำลังคุกคามหุบเขาอันเป็นที่รัก
“ท่านไลร่าคะ” เอลาร่าเอ่ยเรียกผู้เฒ่าไลร่า ซึ่งกำลังนั่งถักทอเส้นใยพืชสมุนไพรอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ “พลังของหินวิญญาณกำลังอ่อนแอลง ใบไม้กำลังเหี่ยวเฉา หนูสัมผัสได้ถึงความเศร้าจากหินค่ะ”
ไลร่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลามองตรงมาที่เอลาร่าด้วยความเข้าใจ “ข้ารู้สึกได้เช่นกันเอลาร่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ความมืดมิดพยายามจะคืบคลานเข้ามา”
“แล้วเราจะทำอย่างไรได้บ้างคะ” เอลาร่าถามอย่างร้อนใจ เธอรู้สึกถึงภาระหนักอึ้งที่แบกรับไว้บนบ่า
ไลร่าถอนหายใจยาว “ตำนานกล่าวถึง ‘ผู้ทอความโศก’ จากดินแดนที่ไร้แสง พวกมันกินความหวังและความสุขเป็นอาหาร และมันกำลังพยายามดูดกลืนชีวิตจากหินวิญญาณของเรา” นางหยุดชั่วครู่ “มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่จะขับไล่มันได้ นั่นคือ ‘น้ำตาแห่งฤดูใบไม้ผลิที่ถูกลืมเลือน’ ซึ่งจะพบได้ ณ ที่ที่เสียงหัวเราะเคยเต้นรำ”
คำพูดของไลร่าเป็นปริศนาที่ยากจะเข้าใจ เอลาร่าจ้องมองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา “ที่ที่เสียงหัวเราะเคยเต้นรำหรือคะ มันอยู่ที่ไหนกัน”
“หินวิญญาณจะนำทางเจ้า” ไลร่าตอบ พลางยื่นถุงผ้าเล็กๆ ที่ภายในบรรจุผลเบอร์รี่ป่าและขนมปังแห้ง “จงออกเดินทางเถิดเอลาร่า ความหวังของเอลโดร่าอยู่ในมือเจ้า”
เอลาร่าพยักหน้าอย่างแน่วแน่ แม้ใจจะสั่นไหวด้วยความกลัว เธอใช้มือสัมผัสหินวิญญาณอีกครั้ง คราวนี้มีเสียงกระซิบแผ่วเบาก้องอยู่ในใจเธอ ราวกับสายลมที่พัดผ่านช่องเขา เป็นทิศทางที่ไม่มีใครเคยเดินทางไป “ไปทางทิศตะวันออก ที่ซึ่งเงาแห่งอดีตยังคงเต้นระบำ”
เธอออกเดินทางตั้งแต่รุ่งสาง แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านยอดไม้สูงใหญ่ เส้นทางที่หินวิญญาณนำไปสู่ห่างไกลจากหุบเขาเอลโดร่าที่เธอคุ้นเคย เธอต้องฝ่าพงหญ้าสูงข้ามลำธารเชี่ยว และหลบเลี่ยงเงามืดที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ด้วยตัวเอง บางครั้งเธอรู้สึกเหมือนมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาจากอดีตก้องอยู่ในหู ชวนให้เธอหลงทิศทางไปกับภาพลวงตา
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
หลังจากเดินทางมาหลายวัน เอลาร่าก็มาถึงลานหินโล่งแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีซากปรักหักพังของบ่อน้ำโบราณที่แห้งเหือด ผนังบ่อน้ำปกคลุมไปด้วยตะไคร่มอสและเถาวัลย์ แต่สิ่งที่น่าประหลาดคือรอบๆ บ่อน้ำนั้นมีรูปปั้นหินเล็กๆ รูปเด็กกำลังหัวเราะและเต้นรำอยู่มากมาย พวกมันถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต แต่ดูเก่าแก่และแตกร้าวไปตามกาลเวลา
“ที่นี่หรือคือที่ที่เสียงหัวเราะเคยเต้นรำ” เอลาร่าพึมพำกับตัวเอง เธอสัมผัสรูปปั้นหินรูปเด็กคนหนึ่งที่กำลังยกแขนขึ้นราวกับกำลังเล่นอยู่ ความเย็นเฉียบของหินทำให้เธอรู้สึกเศร้าอย่างประหลาด ฤดูใบไม้ผลิที่ถูกลืมเลือน หรือว่าจะเป็นบ่อน้ำที่แห้งเหือดแห่งนี้
เธอพยายามค้นหาทุกซอกทุกมุมรอบบ่อน้ำ แต่ไม่มีวี่แววของน้ำหรือสิ่งใดที่จะเป็น “น้ำตาแห่งฤดูใบไม้ผลิที่ถูกลืมเลือน” เลยแม้แต่น้อย ความสิ้นหวังเริ่มคืบคลานเข้าสู่ใจเธอ เธอทรุดตัวลงข้างบ่อน้ำแห้งเหือด มองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม ราวกับกำลังจะร้องไห้ตามเธอ
ทันใดนั้น เสียงกระซิบจากหินวิญญาณก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม ไม่ใช่เสียงของลม แต่เป็นเสียงที่มาจากภายในจิตใจเธอ “น้ำตาไม่ใช่เพียงแค่หยดน้ำ แต่มันคือการหลั่งไหลของความรู้สึกที่แท้จริง” เอลาร่านึกถึงคำพูดของไลร่า และตำนานที่กล่าวถึง “น้ำตาแห่งฤดูใบไม้ผลิ”
เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมความทรงจำ ความรู้สึกทั้งหมด เธอคิดถึงความสุขในวัยเด็ก เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ที่เล่นอยู่รอบๆ หินวิญญาณ เธอคิดถึงความเศร้าที่เห็นหุบเขากำลังร่วงโรยไป ภาพของไลร่าที่กำลังมองเธอด้วยความหวัง ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา จนกระทั่งน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมาจากดวงตาของเธอ
น้ำตาหยดนั้นตกลงบนพื้นดินแห้งแล้งข้างบ่อน้ำ ทันใดนั้น แสงสีรุ้งอ่อนๆ ก็ระเบิดออกมาจากจุดที่น้ำตาตกกระทบ พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน เสียงน้ำผุดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็กลายเป็นกระแสน้ำใสสะอาดที่ไหลเอ่อขึ้นมาจากก้นบ่อ เสียงหัวเราะแผ่วเบานับร้อยนับพันดังก้องไปทั่วบริเวณ ราวกับเด็กๆ นับร้อยคนกำลังเล่นน้ำอยู่ในบ่อที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตอีกครั้ง
เอลาร่ามองดูด้วยความตื่นตะลึง น้ำในบ่อน้ำไม่ใช่เพียงแค่น้ำธรรมดา มันส่องประกายระยิบระยับด้วยสีรุ้งอ่อนๆ และส่งเสียงกระซิบของความสุขออกมา เธอค่อยๆ ตักน้ำนั้นใส่ขวดที่ไลร่าให้มาด้วยความเคารพ มันคือ “น้ำตาแห่งฤดูใบไม้ผลิที่ถูกลืมเลือน” อย่างแท้จริง
เมื่อเธอกลับมาถึงเอลโดร่า แสงตะวันกำลังลับขอบฟ้า เงาทอดยาวไปทั่วหุบเขา เธอตรงไปยังหินวิญญาณที่กำลังอ่อนแรง และค่อยๆ รินน้ำสีรุ้งจากขวดลงบนพื้นผิวของมัน
ทันใดนั้น หินวิญญาณก็เรืองแสงเจิดจ้า แสงนั้นสาดส่องไปทั่วทั้งหุบเขาขับไล่เงามืดที่เคยปกคลุมออกไป เสียงหึ่งๆ ที่เคยแผ่วเบากลับมาดังกระหึ่มอีกครั้ง ต้นไม้ที่เคยเหี่ยวเฉากลับมาเขียวขจีสดใส ดอกไม้บานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว เอลาร่ารู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่กลับคืนมา เธอสัมผัสถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นกับหินวิญญาณ ราวกับว่าส่วนหนึ่งของเธอกับหินได้หลอมรวมกัน
เธอเงยหน้าขึ้นมองหินวิญญาณที่เปล่งประกายด้วยพลังงานบริสุทธิ์ เสียงกระซิบของมันไม่ได้เป็นเพียงแค่ทิศทางอีกต่อไป แต่มันคือเสียงเพลงแห่งชีวิตที่ขับขานอยู่ในใจเธอ เอลาร่ารู้ว่าเอลโดร่าปลอดภัยแล้ว และความผูกพันของเธอกับหุบเขาแห่งนี้จะคงอยู่ตลอดไป
