ท่ามกลางหมอกหนาที่ปกคลุมไปทั่วหุบเขา เรือนกระจกหลังเก่าที่สร้างขึ้นจากเหล็กดัดขึ้นสนิมดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ยังคงยืนหยัดท้าทายกาลเวลา แสงจันทร์สลัวลอดผ่านกระจกฝ้าตกกระทบลงบนแจกันใบเปล่าที่วางอยู่กลางโต๊ะไม้ตัวยาว กลิ่นอายของความชื้นและไอเย็นทำให้อากาศภายในอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบจะหยุดหายใจ
รินทร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมที่คุ้นเคยมานานหลายปี ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามขอบโต๊ะไม้ที่เริ่มผุพัง สายตาของเขาจับจ้องไปยังกระถางดินเผาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังรอคอยให้เมล็ดพันธุ์แห่งความทรงจำงอกงามขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าในความมืดมิดนั้นกลับไม่มีแม้แต่เงามืดของดอกไม้ที่เขาเคยเฝ้าทะนุถนอมในวันที่เธอยังอยู่เคียงข้าง
เสียงฝีเท้าเบาหวิวเหยียบลงบนเศษใบไม้แห้งภายนอกเรือนกระจกปลุกให้รินทร์หลุดออกจากภวังค์ เขาหันไปมองผ่านบานกระจกที่มัวหมองด้วยหยดน้ำค้างแต่กลับไม่พบใคร นอกจากสายลมที่พัดผ่านยอดสนจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายคนกำลังกระซิบเรียกชื่อของใครบางคนซ้ำๆ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะเดินไปยังมุมมืดของห้องเพื่อหยิบกุญแจทองเหลืองที่ถูกเก็บไว้ในกล่องกำมะหยี่เก่าเก็บ
“เธอจะกลับมาจริงๆ ใช่ไหม” รินทร์เอ่ยถามความว่างเปล่า น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือจนดูเหมือนคนไร้สติ ขณะที่มือของเขาสั่นไหวเมื่อไขกุญแจเปิดตู้ไม้ใบเล็กที่ซ่อนอยู่ในผนังอิฐ ซึ่งเป็นที่เก็บรักษาความลับเดียวที่เขายอมแลกด้วยทั้งชีวิตของตนเอง
ภายในตู้ไม้มีเพียงขวดโหลแก้วใบเล็กที่บรรจุละอองเกสรสีเงินวาววับ มันเปล่งประกายล้อกับแสงจันทร์ราวกับมีชีวิต รินทร์ค่อยๆ เปิดฝาขวดออก กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่สามารถนิยามได้ว่าคือดอกไม้อะไรฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนเขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง กลิ่นนี้คือความทรงจำสุดท้ายที่เธอมอบให้ก่อนที่เธอจะจางหายไปในคืนที่หิมะแรกเริ่มโปรยปราย
ข่าวที่คุณอาจสนใจ
“ถ้าฉันโรยมันลงไปในดิน ความรักของเราจะเบ่งบานอีกครั้งไหมนะ” เขากล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา มือที่ถือขวดโหลสั่นเทาจนเกือบจะทำหลุดมือ แต่เขากลับตัดสินใจเทละอองสีเงินเหล่านั้นลงไปในกระถางดินเผาว่างเปล่าอย่างทะนุถนอม ทันใดนั้นดินแห้งผากก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีชีพจรเต้นอยู่ข้างใต้พื้นผิวที่ดูเหมือนตายซาก
ลำต้นสีขาวนวลค่อยๆ แทรกตัวขึ้นมาจากดินอย่างรวดเร็ว กิ่งก้านของมันพันเกี่ยวกันเป็นรูปทรงที่ดูแปลกตาเหมือนลายถักทอของเส้นไหม กลิ่นหอมเริ่มรุนแรงขึ้นจนรินทร์ต้องทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเพราะความเวียนหัวที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน ภาพของหญิงสาวในชุดเดรสสีครีมปรากฏขึ้นท่ามกลางละอองแสงที่ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ เธอหันมามองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาเหมือนในวันที่เราจากลา
“คุณยังคงรดน้ำให้ความทรงจำของเราเสมอสินะ” เสียงของเธอหวานใสเหมือนเสียงระฆังแก้วกระทบกัน รินทร์พยายามจะเอื้อมมือไปคว้าเธอไว้ แต่ร่างนั้นกลับเลือนรางและแตกสลายกลายเป็นละอองดาวเมื่อเขาสัมผัสเพียงอากาศธาตุ เธอทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจและดอกไม้สีแปลกประหลาดที่ค่อยๆ หุบกลีบลงเมื่อแสงจันทร์ลับหายไปจากขอบฟ้า
รินทร์นั่งนิ่งอยู่ในความมืดอีกครั้งหลังจากภาพหลอนนั้นจางหายไป ความเงียบกลับมาครองเรือนกระจกแห่งนี้อีกคราเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แต่บนพื้นดินในกระถางนั้นกลับมีกลีบดอกไม้สีเงินวางทิ้งไว้เพียงกลีบเดียว เขาก้มลงเก็บมันขึ้นมาแนบไว้ที่หน้าอกพลางหลับตาลงเพื่อซึมซับไออุ่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด ความเจ็บปวดจากการรอคอยถูกแทนที่ด้วยความสงบที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูด
ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างเรือนกระจกอีกครั้ง พาเอาความเย็นเยือกเข้ามากระทบผิวกาย แต่รินทร์กลับไม่รู้สึกหนาวเหน็บเหมือนที่เคยเป็นมาตลอดหลายปี เขารู้ดีว่าดอกไม้ดอกนี้จะไม่มีวันเหี่ยวเฉาตราบเท่าที่เขายังคงจดจำกลิ่นหอมและรอยยิ้มของเธอได้แม่นยำเช่นนี้ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความสบายใจแล้วปล่อยให้ตัวเองหลับไปท่ามกลางความทรงจำที่อบอุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังคงวนเวียนอยู่ไม่ห่างกาย
